13-02-11
Naar de website
|
|
|
vanaf 1 januari 2011 is dit weblog niet meer actief |
|
|
|
u kunt mij volgen op mijn website |
|
|
|
graag ontmoet ik u daar ank |
14:11
Gepost door ank
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| 
Facebook
|
19-10-10
Het onverwachte
Een van de leuke dingen van mijn werk is dat ik nooit weet waar ik op een dag kom.
Zo wisten Ine en ik niet dat we vandaag met drieën zouden ontbijten......
Ik ging met mensen naar Radboud Universiteit te Nijmegen en het was de bedoeling na de bestraling terug te gaan. Dat is soms een klein half uurtje wachten.
Het ging zo voorspoedig dat we er veel te vroeg waren, toen bleek dat de mensen nog meer moesten doen dan alleen een bestraling had ik ruim een uur over.
Ik belde naar Ine, die het erg leuk vond dat ik zou komen.
Dus ging ik naar een bakker en nam heerlijke krentenbollen mee, Ine zei dat ik mee kon ontbijten.
Omdat ik al heel vroeg was begonnen met werk moest ik ook mijn (eet)pauze houden.
Het was heel leuk te ervaren hoe ik ontvangen werd met een gedekte ontbijttafel.
Frans, dierbare vriend van Ine, was er ook,
dat maakte het nog leuker, gezelliger en ook de papegaai die gewoon mee kwetterde.
Toen we deze ochtend, ieder apart, uit ons bed stapten,
wisten we geen van drieën dat we nog dezelfde ochtend samen zouden ontbijten!
Het was zo geweldig leuk die pretogen van Ine te zien. Duidelijk genietend van het onverwachte.
Na drie kwartier moest ik weer gaan, de mensen zouden al wachten op mij.
Pas maar op, als ik eens in je buurt ben, misschien bel ik wel aan.....
20:55
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Tags: mensen, onderweg, ontbijten, onverwacht, taxi | Facebook
|
26-08-10
Laat hem leven....
|
|
|
opnieuw vecht een dierbaar mens |
|
|
|
dit schreef ik gisteren... |
14-07-10
Ontrafeld
21:38
Gepost door ank
in gedachten |
Permalink
| Commentaren (6)
| Trackbacks (0)
| Email dit
| Tags: natuur, bos, ontrafelen | Facebook
|
10-07-10
Een goed, daardoor "mooi" mens
Aan het einde van de rit
25 minuten onderweg
zeg ik tegen de man: "U bent een goed en moois mens.
Twintig jaar geleden durfde ik zoiets niet te zeggen,
Maar nu wel".
Hij bedankte en vond het leuk dat ik dat zei.
We praatten nog even wat na, over zulke dingen "durven" zeggen.
daarbij keken we steeds elkaar in de ogen
wat zo vaak niet gebeurt, maar wat zoveel zegt.
Die hele open blik die er was.....
Een soort verbondenheid, voor mij ( en hem) niet nieuw.
Vaak heb ik dat met mensen en dat geeft een goed gevoel.
Van oprecht en eerlijk ook.
Onderweg vertelde hij behoorlijk veel over zijn leven.
Topman in het zakenleven met grote verantwoordelijkheid,
maar wel een die met "mensen" werkt
en niet met "productie materiaal".
Vertelde eerlijk dat de een-na-grootste man in het bedrijf
direct boven hem, niet zo was, die liep de mensen op de werkvloer voorbij.
Ik zei: "Jammer, hij beseft niet aan wat hij dan voorbij loopt....".
Vooral door de privé dingen die hij vertelde over zijn kinderen en ouders wist en voelde ik
dat het een goed en mooi mens is op deze aarde.
Verbondenheid zit niet in veel geld verdienen,
geld is een ding,
verbondenheid zit in dingen, welke geen "dingen" zijn.
12:45
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (3)
| Email dit
| Tags: taxi, mensen, verbondenheid, goede mensen | Facebook
|
07-07-10
Beenbreuk kreeg vervolg...
Mijn gebroken kuitbeen heeft nog positieve gevolgen.
Kort geleden werd ik gebeld door een osteoporose verpleegkundige,
die tezamen met de physician assistent, de endocrinoloog en de internist,
graag willen dat ik een botscan en röntgen foto's laat maken
voor het meten van mijn bot dichtheid.
Want misschien kan ik wel osteoporose hebben?
Waarom zo bezorgd om mij...?
Laat ik daar nog niet een tiende seconde aan gedacht hebben!
Ik viel bij gladheid gewoon (?) heel ongelukkig...
"Ja, ja.. dat zeggen ze allemaal".
Het is vrijwillig, de keus is aan mij.
Ik hoef geen ja te zeggen, mag erover nadenken,
info wordt naar mij gestuurd en dan kan ik nog kiezen
of ik zo'n onderzoek wil.
Ik besloot het te doen en vandaag ben ik geweest.
Vorige keer met de breuk was ik enkel bij de eerste hulp geweest.
Nu moest ik het hele ziekenhuis door en gaan zoeken.
Maar het is gevonden, de foto's en de scan gemaakt.
Bovendien werden er ook bloedmonsters afgenomen,
en ging het prikken niet gemakkelijk, zoals meestal bij mij.
Ik was veel te vroeg en overal meteen aan de beurt.
Zeker ook crisis dat er niemand zat te wachten?
Weer een ervaring opgedaan.
Iedereen was zo aardig.
Ben blij dat ik gegaan ben.
22:27
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (2)
| Email dit
| Tags: rontgenfoto, botscan, ziekenhuis | Facebook
|
05-07-10
Mormel
Ten tijde van mijn directie vervoer had een deze mensen
een zwart jong poesje wat was komen aanlopen,
volgens hem uit de auto gezet.
In het prachtige huis mocht geen poes,
dus werd ze naar het asiel gebracht.
Tenzij..... ik haar wilden hebben.
Op soortgelijke manier ben ik altijd aan mijn katten gekomen.
Ik had toen een oude rode kater: tijgertje.
Nog een klein zwart lief poesje : lief poesje.
Toen ik de man 's avonds terug thuis bracht
ging de poes mee in een tas met rits sluitiing.
Ze was zeer rustig, miauwde niet, onderging het.
Toen bij mij, tas op tafel, rits open en....
de dame sprong er rustig uit, keek eens rond
kop en staart omhoog en je zag haar denken:
Zo: Hier moet ik zijn!
Met een sprong van tafel en werkelijk meteen kreeg
Tijgertje een klap met de poot van de kat.
Meteen laten zien wie er vanaf nu de baas is.
Terwijl ik de andere katten al jaren had.
Lief poesje was allang ergens achter weg gekropen.
Meteen wist ik dat Mormel er was.
Gelijk kijken of er eten was en nooit één moment geweest
dat ze zich niet op haar plaats voelde.
Binnen een paar dagen was de orde bepaald.
De oude rode maakte zich nergens druk om
sliep de meeste tijd.
Lief poesje moest altijd alert zijn,
die kon nog wel eens een tik krijgen
als ze zich nederig gedroeg was er niets aan de hand.
Mormel kon het poesje het hele huis door achterna zitten
(andersom nooit)
daar hielp niets tegen, alleen laten uitrazen...
Maar natuurlijk de meeste tijd ging gewoon alles goed.
Sinds ik aan water woon,
werd Lief poesje ook wel eens buiten opgejaagd
en dat ging rakelings langs het water.
Met uiteindelijk twee jaar geleden verdinken tot gevolg.
Ik heb niet eens getwijfeld dat Mormel er de oorzaak van is geweest.
Steeds liep ze naar de rand van het water
stond dan te kijken, zo van: waar blijft ze nou?
Maar ze kwam niet meer terug. Nooit meer.
(Buren hadden haar in het water gevonden,
naar de dierenarts gebracht.
Daar heb ik haar opgehaald en in het bos begraven.)
De naam Mormel is nog altijd een welverdiende naam.
20:17
Gepost door ank
in dieren |
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: dieren, zwarte kat, poes, verdronken poes | Facebook
|
03-07-10
Hoe eenzaam kan een mens zijn?
Hoe eenzaam kan een mens zijn?
Zo eenzaam dat deze mens
een hele dag naar een ziekenhuis gaat.
Niet eerder heb ik meegemaakt dat iemand
een hele dag in een ziekenhuis gaat doorbrengen.
Om niet thuis te hoeven zijn
maar om onder mensen te zijn....
Omdat het thuis te warm is
en in het ziekenhuis misschien wat koeler...
Niet ziek te zijn, als eenzaamheid geen ziekte is,
brood en drinken mee genomen.
Een ziekenhuis te kiezen, om niet alleen te zijn,
Hoe eenzaam kan een mens zich voelen?
23:08
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (5)
| Email dit
| Tags: mensen, taxi, eenzaamheid, ziekenhuis | Facebook
|
30-06-10
Spookbeelden zien
foto: Ultreya
Ik kreeg een opdracht om M. bij een arts op te halen. Bestemming is een gast verblijf bij een psychiatrisch ziekenhuis...
Daar schrok ik van en dacht: ach dus ze redt het toch niet zelf....
Ik loop de wacht ruimte in en ze zit in elkaar gedoken, als ik haar naam zeg, kijkt ze op en zegt "blij dat jij me komt ophalen".
Ik vraag: "waarom dan?"
Ze kijkt me zeer indringend aan, na een pauze zegt ze.... "dan kan ik wat praten".
Na de verplichte handelingen rijd ik langzaam aan en zeg: "nou vertel dan maar...."
De laatste keer, enkele weken geleden, had ze al heel wat verteld waardoor ik dacht: dat gaat niet goed zo. Psychisch zeer veel problemen, ze zag veel nare akelige dingen, ze hoorde erg veel rare dingen zoals klop geluiden van bovenburen die ze niet heeft, en lange draden overal in huis, waardoor ze meende dat ze steeds moest schoonmaken.
Ze vertelde dat ze sinds twee weken opgenomen was, dat de arts dat beter vond. Ik vroeg of ze dat zelf ook vond, daar was ze het wel mee eens, want al die rare mensen die bij haar binnenkwamen en haar huis overhoop zetten, (in haar verbeelding), daar kon ze niet meer tegen.
Ik heb niet één keer gezegd dat het spoken waren en dat ze het zichzelf inbeeldde, want voor haar is het wel echt, zij ziet en hoort al die geluiden en die mensen, ze beschrijft hoe ze eruit zien: heel akelig!
Wie zou ik zijn om ertegenin te gaan, het is haar waarheid en ik ben geen arts.
Ze zegt: "Ik ben toch gek".
Ank: "Wie zegt dat? Ik niet". M: "De mensen."
Ank: "Ach de mensen, daar geef je toch niets om wat ze zeggen?"
M: "Nee...maar ze zeggen het wel".
Ank: "Nou je bent niet gek, niemand is gek, dat zeiden ze vroeger,
maar ik denk dat je ziek bent in je hoofd hè? Dat je die geluiden hoort en spinnen ziet....?"
M: "En de stemmen die lelijke dingen zeggen".
Ank: "Ja het is goed dat je even opgenomen bent, even tot rust komen".
Dan vraag ik of ze wil vertellen waardoor ze zo ziek is geworden.
Dan kan ik haar waarschijnlijk nog beter begrijpen.
Er volgt een lang verhaal. Geschiedenis die naar haar jeugd verwijst.
14:52
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (0)
| Email dit
| Tags: mensen, taxi, psychiatrie, ultreya | Facebook
|
04-06-10
Normen, waarden en fatsoen
Ik erger me nauwelijks
maar soms...
Vandaag haal ik een jonge vrouw thuis op,
ze gaat naar een zonneweide aan een recreatieplas.
Ik zie haar komen aanlopen, hoog zwanger,
in een heel strak, veel te kort stretch jurkje.
Natuurlijk praten we over de zwangerschap,
die ze helemaal beu is, maar nog twee weken te gaan.
Kan me wel iets voorstellen met dit warme weer.
Ze zegt dat ze bijna niet meer onder mensen durft
want als ze boodschappen doet kijkt iedereen naar haar
op een manier dat ze zich ongemakkelijk voelt.
Het is een korte rit.
Dan stapt ze uit en loopt naar de waterkant
en (ook ik, sorry) kijk haar nog even na.
Nu was ze zonder zwanger te zijn al dik
en ik zie dat het jurkje zo kort is
dat je haar onderbroekje kan zien, en haar (boven)benen
ook veel te dik voor zulke kleding bovendien in haar positie.
Het is werkelijk een onsmakelijk gezicht.
Ik moet daar doorrijden om verderop te keren
en als ik terug rijd zit ze al (bijna) bloot in het gras....
Kan me helemaal voorstellen dat veel ouderen
die daar wandelen niet weten naar welke kant te kijken.
Dan vind ik dat ons vroeger, die wijde jurkjes,
toch echt veel leuker staan.
Waar zijn de normen, waarden en het fatsoen gebleven?
17-04-10
Vriendin en de bestraling.
Met mijn vriendin (en de borstkanker) gaat het heel goed.
De kleine tumor is dus weggehaald, en ze is nu middenin de bestralingen bezig.
Ook hier gat het allemaal naar wens. Ze zegt:
"Goed, zoals het hoort. De huid gaat nu wat rood kleuren, maar ik heb er geen last van. De taxi is steeds mooi op tijd. Gisteren en vandaag was ik zelfs 10 minuten te vroeg op de afdeling en alle twee de keren kon ik meteen doorlopen, dus was ik snel weer thuis."
Dat gaat bij haar dan precies hetzelfde zoals het hier bij ons taxibedrijf gaat.
Het zal straks allemaal langzaam weer normaal voor haar worden. Haar leven zal haar ritme weer kunnen hervatten.
We zijn zo blij dat het deze keer allemaal goed is gegaan, en wensen dat het bij deze keer zal blijven.....
Ik ben mijn vriendin erg dankbaar dat ik haar beleving mocht delen, terwijl ze nog niet wist hoe het verder zou gaan. Het is ook goed om eens iets te lezen met een goede afloop, zoals het goed is te weten dat een vroeg opsporen van een tumor zo enorm belangrijk is.
Ik wil haar nog heel graag lang, langer, veel langer in mijn leven houden.
17:13
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (4)
| Email dit
| Tags: bestraling, mensen, borstkanker vriendin | Facebook
|
09-04-10
Mag ik voor je bidden?
Wat ik in twintig jaar niet heb mee gemaakt had ik vandaag.
stapt een onbekende in mijn auto die ik naar de gevangenis ga brengen.
Ze gaat familie bezoeken, het is de eerste keer voor haar.
Na wat uitleg over het vervoer, pakt ze een boek en gaat lezen.
Ik vraag: "Leest u de Bijbel"?
Ja en ze vraagt: "zal ik u wat voorlezen"?
Ik zeg; ja hoor doe maar. Er komt een lange psalm aan, eentonig voor gelezen.
Dan bladert ze wat en leest hier en daar wat.
Slaat het boek dicht en begint een lofzang over God.
Gaat minuten door totdat ik zeg: nou zo lief vind ik God eigenlijk niet.
Ik vertel haar iets misschien wel het ergste uit mijn leven
Zeg haar dat ik al veertien jaar boos ben op God en dat ik, als ik ooit bij God terecht zal komen,
ik eerst een héél belangrijke vraag heb.
Een vraag waarop tot nu toe nog nooit iemand mij een antwoord kon geven, om die boosheid weg te kunnen nemen, maar dat antwoord IS er ook niet!
"God, waarom heb je dit gedaan, zeg me waarom het moest gebeuren, zodat ik het kan aanvaarden".
En dan gebeurt het:
Ze kijkt me aan en vraagt of ik het goed vind dat ze gaat bidden. Ook dat mag ze van mij, ze zegt het is geen toeval dat ik bij u in de auto ben. Ze gaat bidden, vrij hard, ze roept God aan en Jezus en vertelt wat over mij aan Jezus, die "bij ons in de auto is". Ze vraagt vergiffenis voor mij, om mijn boosheid weg te nemen. Dit duurt wel vijf minuten. Ondertussen zijn we ook bij de bestemming aangekomen. Daar vraagt ze of ik mijn hand op mijn hart wil houden en vraagt mij haar na te zeggen.
Wat ik doe om haar te respecteren en niet te beledigen. ze een soort gebed is het. Waarin ze berusting voor mij vraagt. Dan legt ze haar hand over mijn hand en spreekt nog tegen God in haar eigen woorden, soms zoekt ze even naar de juiste woorden. Steeds doet ze dit met gebogen hoofd.
Dan opeens is ze "klaar". Ze kijkt op en ik zie tranen over haar wang lopen.
Ik zeg: "Wat is dit heftig".......
Ze vraagt: "voelde je 'iets' van binnen"?
Ik keek haar aan en raakte haar arm aan, omdat ik niet "nee" wilde zeggen.
Ze gaat nog vaker hier komen, daarom zei ik: "Ik vind het heel lief van u en een mooi gebaar, dank u wel. Ik zie u vast nog wel een keer".
Jezus, zoiets moet ik weer hebben......
20:34
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (5)
| Email dit
| Tags: geloof, mensen, ank, taxi rijden | Facebook
|
27-03-10
Been bijna klaar
Tien weken geleden brak ik mijn kuitbeen.
Zes weken gips vlogen voorbij.
Ik kon met het gips heel goed vooruit.
De dag dat het gips eraf moest was een zware dip
Die ochtend ging ik beter van huis weg dan ik terug kwam.
Bijna net zoveel pijn als kort na de breuk
en lopen ging helemaal niet.
Terwijl ik dacht eens lekker te gaan wandelen!
Ik wilde zelfs die week gaan werken....
Die dag was een huildag geworden, de eerste dip.
Achteraf ook de enige dip.
Toen ik naar de fysio moest ging het alweer beter.
De oefeningen maakten de pijn wel zeer heftig.
Zo erg dat ik na een paar dagen daarmee stopte.
Alles ging steeds een beetje beter, maar niet zonder pijn.
Na twee weken uit gips ben ik halve dagen gaan werken.
Ik verwachtte dat het heel goed zou gaan
maar het viel iets tegen omdat de zere voet constant
de gas of rempedaal moet bedienen.
Maar uiteindelijk vind ik dat het allemaal goed gaat.
Behalve het lopen, dat gaat met korte stukjes
en doet pijn, soms heel veel pijn.
Het is niet alleen de breuk die mooi hersteld is
maar ook al het weefsel wat zwaar beschadigd werd
moet nog steeds genezen.
De derde (laatste) keer
kom ik bij de fysio naar binnen gelopen
ze kijkt al zo van......oh oh.
Ik zeg: "Ja ik ben hier klaar hoor, heb al twee keer vijf uur gewerkt!!!"
Zegt ze: "Ja, zó kom je wel binnen zeg!
Je loopt goed maar de pijn?".
Maandag ga ik weer fulltime werken
en ik ga gewoon steeds wat meer lopen
dan maar met pijn, het zal wel minderen.
Soms, als de pijn echt heel heftig is,
dan denk ik of ik toch niet te vlug
weer van alles wil doen....
Het mooie van deze periode is geweest
dat ik eens een ander leven had.
Tijd voor veel andere dingen is goed geweest.
Maar het ervaren van wat er in mijn lichaam gebeurt
is de aller mooiste ervaring.
Als ik stond - loop dan ging mijn been pijn doen
(als ik te lang sta - loop nog)
"luister" ik niet, dan ging mijn been steken,
(nu nog)
en als ik dan nog niet wilde "luisteren"
dan zou ik voelen, want dan ging het echt pijn doen
door "kloppende" pijn te geven.
(nu niet meer)
Ook nu voel ik nog steeds waar de breuk is geweest.
Het was en is een mooi proces wat ik intens gevolgd heb.
Het wandelen met Lara kan nog niet optimaal
en skaten zal nog zeker een hele poos duren.
Zo probeerde ik afgelopen week even hard te lopen......
Ai, had ik beter nog niet kunnen doen,
maar hoe kon ik het weten als ik het niet probeer?
Over vier weken nog eens terug naar de fysio,
die zich verbaasde over mij.
Ja, ik zou oefeningen moeten doen,
maar die maken de pijn zovéél erger
dat ik daarna strompel, dus die laat ik.
Ik oefen door gewoon te DOEN.
17:02
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (7)
| Email dit
| Tags: fysiotherapie, mensen, gebroken kuitbeen | Facebook
|
08-03-10
Eerste controle bezoek
Eerste bezoek aan de chirurg na de borst besparende operatie:
Gooede berichten: alles is helemaal weg, geen uitzaaiingen naar de klieren. De tumor was 9mm, dus nog klein. Ik word aangemeld bij een ziekenhuis voor bestraling. Dit begint ca. 6 weken na de operatie, dus ik kan binnen 4 weken een oproep verwachten, Daar hoor ik dan meer over de bestraling en het aantal. Mijn wonden zijn nog altijd pijnlijk. Ze blijken nu licht geïnfecteerd te zijn, waarvoor ik antibiotica heb gekregen. Over 2 weken moet ik hiervoor terug naar de chirurg.
Dus HOERA, een zo goed mogelijke uitslag gekregen vandaag!
Ze zijn we samen blij, om deze zo goed mogelijke uitslag!
16:05
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Tags: borstkanker, vriendin, oncologie | Facebook
|
02-03-10
Vijf dagen na de operatie
Hoe gaat het na vijf dagen met mijn vriendin?
De pijn valt haar helaas nog tegen. Waarschijnlijk zijn het de hechtingen, de wonden zien er rustig uit. Gisteren de pleisters eraf gehaald voor het eerst onder de douche geweest.
Ook even met haar man eruit gegaan en genoten van een heerlijke lunch. Heel erg verdiend hoor.
Geen gepieker in haar hoofd
Nog wel steeds het gevoel dat het een boze droom is geweest, maar de pijn brengt haar dan weer naar de realiteit terug. Ze heeft wel vertrouwen dat alles nu goed is. Dat vertrouwen had ik vanaf het begin en wordt almaar sterker.
Op mijn vraag of ze het goed kan verwerken zegt ze: "Ja, door veel lieve mensen om me heen en op afstand. Heel veel kaarten, mailtjes, telefoontjes en ook bloemen gekregen. Je weet nu zelf hoe goed dat doet".
Dat kan ik beamen door het medeleven met mijn gipsbeen, maar een gipsbeen staat in geen enkel opzicht gelijk aan borstkanker.
Ook in werk hoor ik zo vaak hoeveel medeleven er is als iemand kanker heeft gekregen, er zijn mensen die zeggen: het lijkt wel feest, zoveel kaarten, bloemen en cadeautjes ze ontvangen.
Ze zal bestraling krijgen maar hoe en wat hoort ze als ze naar de chirurg gaat.
De wonden moeten in ieder geval eerst goed genezen zijn en er moet de uitslag zijn van het soort kanker en of alles echt weg is.
Zo is het nu op de vijfde dag na de operatie.
13:43
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (2)
| Email dit
| Tags: vriendin, borstkanker, oncologie | Facebook
|
26-02-10
Gips eraf
Eindelijk mocht vandaag na zes weken het gips eraf. Ik heb het goed volgehouden vind ik zelf. Geen pijnstillers genomen en de laatste tien dagen behoorlijk stukjes kunnen lopen. Ik wilde nu wel graag dat gips kwijt en weer eens gewoon gaan lopen. Nooit eerder heb ik iets van gips gehad, dus alles is een nieuwe ervaring.
Daar komt de jongen met de zaag, een leerling, het is zo'n leuke knul dat ik onmiddellijk alle vertrouwen heb. Kom maar, zaag maar....
Hij heeft wel wat hulp nodig want hoe krijgt hij het er nu af....?
Gewoon dus nog wat meer verder zagen.
Dan wordt het met gips met tangen eraf gewrikt. Been wordt met heerlijk zeepschuim ingespoten en ik mag het afwassen. Ik wil opstaan, maar dan roept iemand; "U mag niet staan hoor eerst naar de chirurg". Tegenvaller een. Eerst in de rolstoel naar de röntgen voor nog eens foto's maken en daarna naar de arts.
Die laat me al voelen dat ik eigenlijk nog helemaal niet veel kan. Maar ik mag proberen gaan lopen, zal met kleine stapjes gaan en heel goed opletten om de voet recht te houden. Ik probeer en het zal wel gaan. Wanneer mag ik werken? Als je een noodstop op de rem kunt maken. Probeer maar eens flink te duwen als je op de rem gaat....
Ja, hu.... gaat niet. Nee, die enkel zit helemaal vast. Ik doe me onmiddellijk behoorlijk pijn. Het bot is mooi genezen maar nog erg zwak, zegt de arts, dus voorzichtig zijn en niet verzwikken. Ik moet zorgen dat ik op gelijke ondergrond loop. Tegenvaller twee.
Dan wil ik zelf mee naar de auto lopen, en dat doe ik ook, maar zelfs dat korte stukje wordt een strompel gevecht en ik ben blij als ik er ben. Paar maal verstappen doet veel pijn.
Thuis kan ik amper echt goed lopen, maar blijf proberen, trap op gaat, af is veel pijnlijker. In de middag toch even met Lara naar buiten, een klein stukje maar, want na zo'n tien minuten gaat het hele onderbeen pijn doen, alle spieren moeten wakker worden. Tegenvaller drie.
Het is helemaal niet wat ik verwacht had, want ik dacht echt dat ik zo weg zou lopen en misschien volgende week zou kunnen gaan werken.
Dinsdag begin ik met therapie, dat had ik maar alvast geregeld. Nu is het geen lopen maar voorzichtig vooruit komen. Positief blijven dat het vanaf nu wel echt gauw beter zal gaan....
Dat ik weer heerlijk mee kan doen met de wereld. Overigens vind ik het wel geweldig dat de Lente gewoon wacht tot ik zelf weer naar het bos gaan.....
23:31
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (3)
| Email dit
| Tags: gebroken kuitbeen, ziekenhuis, rontgenfoto, gips | Facebook
|
25-02-10
De dag na de operatie....
De dag na de operatie....
"Het is achter de rug.
Het monster is weg.......
Verslagen.
Natuurlijk slaat je lichaam nu even terug
maar dat komt wel weer tot rust.
Je doet het voorbeeldig".
Ik heb een bijna ondraaglijke pijn gehad,
werd er naar en duizelig van.
Best een beetje angstig omdat ik alleen thuis ben.
Nu gaat het wel met mij. Wel nog steeds veel pijn.
Pijnlijk, maar draaglijk.
Het is niet mogelijk mijn linker arm te gebruiken (pijn).
Mag ik ook niet doen, de wonden moeten
wel rust hebben om te genezen.
Ik heb wel 2 telefoonnummers
van de oncologisch verpleegkundigen voor als er iets niet goed
gaat of voor als ik iets niet vertrouw.... 's avonds, 's nachts of
in het weekend kan ik dan meteen naar de spoedeisende hulp
gaan. Maar gelukkig.... de situatie is stabiel.
Wel saai, niks doen, maar dat is niet het ergste natuurlijk......
"Wat doet het nu met je denken, je geestelijk welzijn"?
Dat is goed, geen beren op mijn weg......
"Opgelucht, ook nog angstig voor een nasleep"?
Ja opgelucht, ik zie nog wel op tegen wat nog komen gaat,
maar nee niet angstig.
20:42
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Tags: borstkanker, vriendin, oncologie, operatie | Facebook
|
24-02-10
Dag van operatie
De dag voor de operatie stuur ik nog wat opbeurende woorden naar mijn vriendin. Helaas wonen we te ver van elkaar om er nu even heen te gaan. Gelukkig is ze niet alleen.
Haar man mag de hele dag mee en behalve in de operatiekamer kan en mag hij overal bij haar zijn. Dat is een goed gevoel.
Dan is het zover.
Door de dag heen gaat mijn denken haar richting op.
Om zeven uur, aan het begin van de avond, belde ze mij zelf al, ze was thuis, alles is goed gegaan. Wel moe maar dat is niet erg. Later zal meer vertellen.
Alles komt goed. Dat gevoel overheerst.
Blij dat deze dag voorbij is.
19:28
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (2)
| Email dit
| Tags: borstkanker, vriendin, oncologie, operatie | Facebook
|
19-02-10
Vriendin met borstkanker
Vandaag komt eerst het bericht dat de operatie over vijf dagen al plaatsvindt.
"De operatie zelf is in de middag de voorbehandeling is in de ochtend.
Ik schrok er toch weer van dat het al zo snel is, maar ik ben er ook wel blij mee, het kan maar achter de rug zal zijn".
Nu eerst vandaag nog.
Vanmiddag naar het gesprek over de gang van zaken:
Mijn vriendin ging gespannen naar de gesprekken met anesthesist en oncologie verpleegkundige, maar door de duidelijke uitleg werd ze weer heel kalm.
Het wordt algehele narcose (via een infuus) en als alles na de operatie goed is
(wond, conditie) mag ze dezelfde dag/avond naar huis.
Gelukkig is ze niet bang voor narcose
Haar man mag er hele dag bij zijn, en ze zegt dat de ze gedurende het hele traject steeds zo goed behandeld is in dat ziekenhuis.
Opnieuw zeg ik dat alles goed kont: zullen we wedden?
Ze vindt het geen eerlijke weddenschap, want; "die heb je zo al gewonnen".
Natuurlijk blijf ik de dagen tot aan de operatie haar zoveel steunen....
22:10
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (2)
| Email dit
| Tags: borstkanker, vriendin, oncologie | Facebook
|
17-02-10
Uitslag punctie borstkanker
Ik weet dat mijn vriendin een heel kranige vrouw is. Je hoort haar nooit ergens over zeuren. Voor mijn gevoel kan ze ook wel eens te flink zijn. Uiteindelijk gaf ze toe dat het niet altijd goed is om flink te zijn. "Ik ben nl. zoooo moe, dat komt door de lichamelijke inspanningen van de onderzoeken, maar zeker ook door de spanningen. Intussen ga ik gewoon door met alles". Ja, zo is dan ook. Dit zijn haar eigen woorden: "Het is niet altijd goed om flink te zijn, het is zeker belangrijk om even toe te geven aan je gevoelens, aan de signalen van je lichaam.... ik ben niet trots op flink zijn, dat is niet iets om trots op te zijn merk ik nu, het alleen maar heel erg dom. Ik doe er me zelf te kort mee, maar ook de mensen die ik liefheb om heen. Je mag best zeggen dat je je rot voelt, dan kun je er weer boven op komen. Als je het wegdrukt... wordt het alleen maar erger. Een lesje geleerd dus". Raar dat we toch, hoe oud we ook mogen worden, toch nog altijd moeten blijven leren en dat vaak door nare dingen.
Het is nu wachten op de uitslag van de punctie.
Na enkel dagen komt die, eerder dan verwacht:
"Het is fout, het is borstkanker. Operatie binnen 2 weken, ik hoor morgen wanneer. Ook morgen gesprek met mammacare verpleegkundige en met narcotiseur. Ik hou me goed, wees gerust".
En opnieuw denken we aan het goede dat ze er in een zeer vroeg stadium bij is.
10:47
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (2)
| Email dit
| Tags: mensen, borstkanker vriendin | Facebook
|
15-02-10
Punctie bij een vriendin
Nadat mijn vriendin, en ook ik, van de eerste schrik bekomenzijn, vertellen we elkaar, de volgende dagen,
dat ze er zeker heel vroeg bij is.
Er is nog nauwelijks meer te zien, dan een zgn. "schaduw".
Misschien, zo hopen we, zal het niets zijn en is op de foto gewoon niet duidelijk te zien waar het om gaat.
Willen ze ook geen enkel risico nemen, en kan de onrust die er nu ontstaat, door nieuw onderzoek worden weg genomen.
Zo komen we de zes dagen van het bevolkingsonderzoek
en de afspraak in het ziekenhuis op de mammapoli door.
Mijn vriendin besloot te wachten met aan de kinder
vertellen tot het onderzoek in het ziekenhuis.
Ze wil hen onnodige onrust besparen, zoals ik het zelf denk ook te doen, als het bij mij aan de deur klopt.
Ik zit nl. zelf in een risico groep.
Op de dag van het onderzoek wacht ik ook met spanning haar bericht af.
Eerder dan verwacht komt haar telefoontje:
Er is een mammografie gemaakt en daarna een echo.
Op de echo was duidelijk een klein plekje te zien wat er niet hoort, dat kon mijn vriendin goed zien.
Het was heel klein, nog veel minder dan 1 cm.
Maar toch de reden om een punctie te doen. Omdat het "bolletje" zeer klein was, was de punctie moeilijk en erg pijnlijk, voor het gevoel van mijn vriendin duurde het erg lang.
Meteen werd de oksel nagekeken en die was helemaal schoon, verder niets te vinden, gelukkig.
Het weefsel is opgestuurd voor onderzoek. Er werd meteen verteld dat als het kwaadaardig is (een tegenstelling kwaad-en-aardig) het weggehaald zal worden en dat het met een borst besparende operatie kan gebeuren.
Ze vroegen haar daarover na te denken.
Het bolletje kan ook best goedaardig zijn, haar arts zei: 50/50 dat het kan vriezen of dooien......
Nu is het opnieuw weer afwachten, maar dit vindt mijn vriendin minder erg. Ze kon zich niets voorstellen bij wat een "schaduw" was, nu heeft ze daar duidelijkheid over.
En ik blijf haar moed inspreken dat mocht het kwaadaardig zijn,
dat ze er dan op het aller vroegste bij is geweest.
Dat zij dat rare ding in haar lijf wel eens een lesje zal leren.....
12:51
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Tags: mensen, borstkankeronderzoek, vriendin, punctie | Facebook
|
09-02-10
Borstkankeronderzoek bij een vriendin
In de week dat mijn kanjer is overleden
kreeg ik een naar bericht van een van mijn vriendinnen.
Ze is naar het borstkanker onderzoek geweest
en men heeft iets gevonden, nader onderzoek is gewenst.
Mijn hart bonst als een razende...
Zopas bij mijn overleden kanjer gestaan en nu weer...
Wat is dit? Wat gebeurt er allemaal?
Maar ondertussen heb ik mijn vriendin meteen gebeld
onmiddellijk bij het lezen van de eerste regel
belde ik al. (Gelukkig dat ik door de gips thuis ben
en meteen tijd heb)
Samen met haar lees ik het bericht verder
en zo kan ze er meteen haar hart over luchten.
Er is al een afspraak gemaakt in het ziekenhuis
voor verder onderzoek.
De mogelijkheid bestaat dat de foto niet goed is,
dat er dus niets aan de hand is.
Maar ik spreek uit dat ik me wel zorgen maak
gezien het feit dat er niet eerst extra foto's gemaakt worden
maar dat er meteen een afspraak met de chirurg werd gemaakt.
Maar al te vaak komt de gedachte bij me op:
wanneer is het mijn beurt?
13:30
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (3)
| Email dit
| Tags: mensen, borstkankeronderzoek | Facebook
|
04-02-10
Pijn aan botbreuk
Het is vandaag drie weken geleden
dat ik pardoes neerviel.
Vaak wordt gevraagd hoe het met de pijn gaat.
En weet je?
Ik vind het proces van pijn heel mooi om te volgen.
Ben blij dat ik geen enkele pijnstiller heb genomen.
Nu mag ik wat stapjes zetten,
alleen maar kleine stapjes,
en mijn bot geeft zo precies aan
dat het nu even "genoeg" is
dat doet het door te gaan "prikken"
of wat "stekelig" te zijn...
Als ik niet wil "voelen" gaat het kloppen zo van:
"luister je nog niet?".
Dan ga ik maar even ergens zitten, bij pc of lezen
("Haar naam was Sarah" - Tatiana de Rosnay
een aan te bevelen topper)
Het mooie van dit gebroken been is,
dat te kunnen ervaren
wat een geweldig mooi iets ons lichaam is
en zo heel goed zelf herstellende.
Wel met (goed) gips erom natuurlijk!
Als ik dan pijn ga voelen, en even laat rusten,
wordt het weggaan van de pijn steeds steeds korter,
dus kan ik al wat langer kleine stapjes maken....
Ik heb nu even een heel ander leven met
Tijd voor alle lieve mensen om me heen,
Tijd om te praten
maar vooral om te luisteren.
Alle hulp die wordt aangeboden en ook gedaan,
de wereld is niet zo negatief als wordt gedacht,
mensen die wat mankeren weten dat wel.
Daarom is het wel eens goed
om even LETTERLIJK pas op de plaats te maken.
10:40
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (6)
| Email dit
| Tags: mensen, gebroken kuitbeen, gips | Facebook
|
27-01-10
Mijn kanjer overleden
Heb het leven lief
Vlieg in vogelvlucht
Door de blauwe lucht
Heb het leven lief
en wees niet bang
"als de sneeuw weg is zal ik dood zijn...."
Mijn kanjer is overleden, zeven-en-veertig jaar.
In alle rust is een van mijn kanjers heen gegaan.
Haar geest was goed, maar haar lichaam kon niet meer.
Michèle belde, zei: "Ze is thuis, we willen liever geen bezoek aan huis,
maar ik wil graag dat jij komt, je betekent zoveel voor ons".
Al moest ik kruipen met mijn gipsbeen, ik wil er heen.
Ik heb zoveel lieve mensen,
een van mijn vriendinnen bracht me daar naar toe.
Wat ontroerend, wat geweldig dat ik hier in deze intimiteit
een stukje gruwelijk verdriet mag delen.
De moeder van de overledene was blij mij te zien omdat haar dochter zoveel
mooie dingen over mij heeft verteld.
De moeder die haar enige dochter verliest.
Michèle en ik stonden samen verstrengeld in het verdriet
bij het bed van haar liefste mens op aarde.
Wat we vertelden aan de overledene blijft diep in mij
ik merkte hoeveel goed het de ander deed, dit te kunnen en mogen doen.
Ik heb haar koude handen gestreeld
zelfs een kus op haar intens koude gezichtje gegeven.
De liefde die daar heerst voelt zo goed, is zo mooi.
Via de kaart was ik al uitgenodigd, maar opnieuw zegt Michèle:
"Je komt toch naar de uitvaart, hè ank? Ik wil zo graag dat je erbij bent".
Blauw, rose, rood gips
Vandaag terug naar het ziekenhuis. Ik kon nog steeds niet op het been staan, terwijl de pijn wel minder werd. Bleek dat het gips niet goed om de voet zat.
Ik liep nl. steeds op de voorvoet, wat niet eens mocht. Maar ik kon het niet anders.
Gips eraf en nieuw gips erom. Mijn dochter koos rood.
Maar nu: terwijl het gips erom werd gedaan voelde ik al dat het beter zat.
Deze vrouw deed het heel wat beter dan de andere.
De hele manier van gips aanbrengen was beter, tenslotte kon ik het nu merken en voelen.
Opnieuw foto's gemaakt en gelukkig geen schade van het op mijn voorvoet lopen, met krukken.
En nu kan ik inderdaad kleine stapjes lopen,
het is meer vooruit komen. Zonder krukken.
De pijn wordt steeds minder, dus wie weet?
Hoe snel ik naar het bos kan gaan......
20:11
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (3)
| Email dit
| Tags: mensen, gebroken kuitbeen, gips | Facebook
|
23-01-10
Been in het gips
Na een week spalk-gips ging dat eraf.
Het was schrikken van wat ik te zien kreeg,
nooit eerder heb ik zulk een lelijk gekneusd en gekwetst been gezien.
Bovendien zit dit been ook nog aan mij vast, anders had ik hem daar laten liggen.
Ik kreeg meteen zgn. loop-gips en mocht een kleur kiezen.
Wat een luxe om met een rood, blauw, groen, noem het maar op kleur,
gips been te lopen. Ik wil graag zwarte gips dan.....
Nee, die kleur heb ik niet. Is dat pech, of gewoon te verwend van mij?
Naar de röntgen. Het bot groeit mooi, dus dat is oké.
Naar de arts.
De mogelijkheid werd geopperd dat er enkele splintertjes zouden kunnen zijn.
Dit vanwege de heftige pijn.
Die zijn niet te zien op de foto's. Zo "voelt" het inderdaad.
Vijf weken gips en ik mag proberen om langzaam wat stapjes te zetten.
En na de gips, zegt de arts, DAN begint het pas.
Hu?? Dan ga ik naar het bos.... zeg ik hem.
Ik ken deze arts, hij woont bij het bos waar ik vaak kom.
Dan ga ik naar de fysio want dan zit alles vast.
En als jij weer taxi wilt gaan rijden dan zal jij een noodstop op de rem moeten kunnen maken!
Dus ik vraag: Dat kan dan wel drie maanden duren...?
Ja, dat zou best kunnen......, zegt de arts.
En,
ik wil......
naar huis, gaan lopen, niet hier, dit is niets voor mij.
Thuis:
Ik heb nog steeds, elke dag, zodra het been naar beneden gaat, heel veel pijn.
zoveel dat ik niets kan.
Met geen mogelijkheid kan ik op het been staan ook niet een beetje.
De arts heeft me niet gevraagd om op mijn been te staan, om te zien wat ik kon.
Hij had dan gezien dat ik helemaal niets kan door de pijn, die als mesjes door mijn been snijdt.
Ik heb geen enkele pijnstiller genomen, niet omdat ik pijn fijn vind, maar om te ervaren en te voelen wat er in mijn been gebeurt. Zo ook goed te kunnen zeggen wat ik voel. Het proces te volgen. Ik vind het wel machtig om te "voelen" hoe mijn lichaam werkt om het been weer geheeld te krijgen.
Nu probeer ik langzaam met krukken het ene zere been wat op de voorvoet te zetten
en toch zo door te gaan, straks kon ik een paar seconden de hele voet op de vloer houden.
Met de krukken, dat wel, maar het is toch het begin van de boswandeling.
Dus het zal wel weer goed komen......
16:31
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (6)
| Email dit
| Tags: mensen, gebroken kuitbeen, gips | Facebook
|
15-01-10
Vallen op glad ijs
Gewoonlijk haal ik 's avonds mijn taxi-auto op, naar mijn huis, omdat ik altijd graag vroeg ga werken.
Zo ook deze donderdag.
Altijd ga ik dan even de auto wassen en vooral de velgen moeten mooi zijn.
Nu was het erg glad bij de was plaats, al die weken al. Ik was erg voorzichtig,
maar juist toen de auto klaar was en ik naar huis wilde gaan...... Boem!
Daar lag ik.
Ik die graag skate, schaats en nauwelijks ooit val, lag daar plotsklaps.
Voelde dat mijn voet dwars lag en kon niet overeind komen.
In no-time werd de enkel heel dik, en veel pijn.
Gebroken?
Nee hoor, kan alles bewegen.
Morgen werken?
Dat zal toch wel?
Kun je de pedalen bedienen?
Probeer met de voet die handeling; dat doet zeer, nee het gaat nu niet.
Ik probeer op de zere voet te staan; auw, dat doet nog meer pijn.
Naar ziekenhuis, daar begint het grote wachten,
wachten op mijn beurt, wachten op diagnose,
wachten op röntgenfoto's, wat niet hoeft van mij want:
"er is echt niets gebroken hoor".
Voor de zekerheid toch maar.
Na de foto's wachten op arts.
Dan komt een diagnose: "Ik heb slecht bericht...
Je kuitbeen is gebroken".
"Hè? Nee toch? Geloof ik niet".
Maar het is heus wel zo. De pijn was zeker zeer heftig,
als ook het rijden naar het ziekenhuis, waar ik ieder schokje voelde
in mijn enkel, maar gebroken?
Mijn pijngrens blijkt gewoon heel erg hoog te zijn.
Wachten bij de gips kamer,
terwijl ik spalk gips krijg, voelt het alsof ik in een film terecht kom.
Voor mijn werk vervoer ik zulke krukken van mensen,
mensen met krukken,
en nu wordt ik er zelf één.
Weer wachten op röntgenfoto's: Ik lach naar de lieve jongen en zeg:
"Dondersteen, je wist het hé?, dat ik alweer terug kwam".
Ja, dat had hij al op de foto's gezien. Nu liet hij het mij zelf ook zien.
Opnieuw foto's en weer wachten voor de laatste advies regels en de krukken.
WaauW, wat een mooie krukken, in mijn lieveling's kleur!
Een week spalk gips, een week lang been omhoog leggen,
en dan zes weken (!) loop gips..... Totaal zeven weken.....
Ik was beduusd, wist niet wat ik hoorde.
Ik, die in twintig jaar nauwelijks ooit ziek ben, haal nu aan het begin van mijn
een-en-twintigste jaar dat in een klap in.
Hoewel ziek is anders. Dit is nu vooral pijn, maar niet ziek.
En het is opnieuw een les, voortaan zal ik anders kijken naar al die mensen
die met krukken naar mijn auto komen....
23:00
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (13)
| Email dit
| Tags: gebroken kuitbeen, ziekenhuis, rontgenfoto, gips | Facebook
|
04-01-10
Even naar mijn kanjers
Vandaag ben ik naar mijn kanjers gegaan.
Het gaat hard achteruit, de zieke kanjer ligt op bed in de kamer met prachtig uitzicht over ons natuurgebied. Maar wat heb je eraan als je weet dat je sterven gaat?
Ze zegt als de sneeuw weg is zal ik dood zijn....
Het was fijn daar te zijn, het voelde zo goed er is zoveel liefde om ons heen.
Ik vroeg of ze bang is. Nee, ze is niet bang. Maar ze vindt het wel verschrikkelijk wat er onvermijdelijk gaat gebeuren. "Het is ook het meest erge wat er kan gebeuren, wat we niet willen, zeker omdat je veel te jong bent", zeg ik.
Dan vertelde ik over onze ritten en hoe we erover hebben gepraat dat het maar nooit zover zou hoeven komen, maar nu is het wel zover gekomen...
"ja", fluisterde ze, "maar ik had niet verwacht zo vlug al....".
Later vroeg ik haar of ze ons gaat plagen als ze ergens daar boven is, ze fluistert: "daar heb ik het veel te druk voor daar........ het is daar een drukke business".
Ik mijmer verder dat we zo gelachen hebben om haar humor en ze maakt zelfs nu ook een grappige opmerking naar haar liefste mens op aarde.
Die liefste mens streelt over haar hoofd terwijl ik haar hand streel en stevig vasthoud.
Het voelt zo goed bij haar op bed te zitten.
Ze vroegen mij of ik voor een foto op het overlijdensbericht kon zorgen, van ons moeras waar ze op uitkijkt. Het mag "niet van nu zijn, van de sneeuw en de winter, want dat is te doods", zegt ze. Daarom heb ik een aantal foto's van deze zomer meegenomen waaruit ze op hun gemak samen iets kunnen kiezen.....
Ik voel het als een bijzondere eer dat ze dit aan mij vragen, en dat zeg ik hun ook.
Dan begint Michèlle een verhaal over het bijzondere dat er tussen ons drieën is gebeurd, dat het niet te benoemen valt, maar zoiets is bij hun nog niet eerder met andere mensen gebeurd. Onmiddellijk was de click er en het bleef zo, het zal zo blijven, zeggen we alle drie over elkaar....
Onze vriendschap voor elkaar gaat verder dan het sterven van een van mijn kanjers, en het geeft mijn ongeneeslijk zieke kanjer rust dit te weten.... want we zullen haar verder dragen dan alle sterren aan de hemel, we dragen haar mee door ons leven, waarheen we gaan, waarheen we zullen zijn, we dragen haar diep van binnen in ons hart.....
02-01-10
Heerlijk enthousiast
Vanmiddag haalde ik een mevrouw op
om naar haar huis te brengen.
Rit van een uurtje, dus tijd om gezellig te praten.
Hoe verder we naar het zuiden reden hoe meer sneeuw er lag.
De bomen zagen er prachtig uit met het laagje sneeuw op de takken.
De mevrouw vertelde zo positief en enthousiast hoe ze genoot
van de kleine dingen in de natuur.
Ze zette bloeiende plantjes buiten dicht bij haar raam
om ze goed te kunnen zien,
we vertelden elkaar het wonder van de bomen
hoe ze eruit zien alsof ze dood staan te zijn
maar als je erop let, dat je ziet hoe de knoppen
alsmaar dikker worden.
Ik vertelde dat ik gisteren al wilgenkatjes had gezien
maar het wonder wilde dat zij ze ook al gezien had.
Door haar enthousiasme kon ik het niet laten
om te vertellen over mijn cirkel weblog.
Dat mensen, zoals zij die niet meer zelf in een bos kunnen struinen,
door mijn cirkel toch de natuur van dag naar dag kunnen zien veranderen.
Ze werd steeds enthousiaster
en schreef de titel op om thuis meteen te gaan kijken.
Bij haar huis gekomen was het spiegelglad
ze wilde zelf lopen, maar dat kan ik mij niet toestaan.
Ik nam haar bij de arm en bracht haar naar de deur
voorbij haar raam waar ze schitterende orchideeën heeft staan.
Ze waaide me nog eens extra na....
Toen ik in de namiddag thuis kwam
werd mijn verbazing erg groot want ze had zelfs
al een reactie geplaatst!
Het lijkt allemaal zo gewoon
maar deze mevrouw is al 85 jaar !!!
Mijn geluksplinter vandaag
is deze mevrouw die op haar geweldige leeftijd
nog zo heerlijk midden in het leven staat!
22:27
Gepost door ank
in mensen |
Permalink
| Commentaren (1)
| Email dit
| Tags: mensen, ank, taxi rijden, oude mensen | Facebook
|
01-01-10
Twee Duizend Tien
|
