15-01-08

Gezond zijn - Beter worden -2-

 

engel1

Hoe het begon Ik lees in mijn scherm dat ik iemand ga ophalen om naar de bestraling te gaan. Het is de meneer van een paar weken geleden. Het eerste wat ik dan altijd vraag is vanzelfsprekend: "Hoe gaat het nu met u"? Hij is nu bezig met bestralingen en chemo behandelingen tegelijk. Hoewel dit erg zwaar is en hij ook soms behoorlijk misselijk en ziek is blijft hij onveranderd positief. Hij zegt: "Ik zie het als een grote berg, maar ik kan er overheen kijken en dat doe ik ook. En nu ben ik al weer op de helft".
Ank: "Ja dat merk ik altijd goed. Mensen kijken heel erg op tegen zes of zeven weken op en neer voor de bestralingen. Als ze dan over de helft zijn begint het aftellen".
Hij is bezig zijn haar te verliezen en draagt een grappige pet, wat heel stoer staat. We zijn benieuwd of zijn snor er ook af gaat, dat weet hij niet, maar dan zal hij helemaal een ander gezicht hebben.
Hij verteld ook dat er geen tussentijdse scans worden gemaakt, maar dat het pas gedaan wordt als de hele kuur klaar is. En dat blijft toch spannend want tenslotte doe je het daar allemaal voor. Dat de tumoren verdwijnen.
K: "We zijn nu aan het uitzoeken waar we een weekje heen zullen gaan als de kuren achter de rug zijn, en ongeacht de uitslag van de scans. Dan gaan we eens even onze gedachten op andere dingen zetten". A: "Het is ook heel goed om ergens naar uit te kijken".
Nu zegt hij: "Vorige keer vertelde ik je dat een zoon heel erg veel moeite had met deze ziekte". Ank: "Ja dat weet ik nog, hij kon het niet accepteren, dacht misschien: kanker? Dat is het einde van mijn vader". K: "Nou kan ik altijd al heel goed praten met mijn schoondochter, zijn vrouw. Zij begrijpt het goed, en omdat ze met mijn zoon gepraat heeft en wij heel open zijn in deze dingen, is hij nu toch zover dat hij het heeft geaccepteerd en een plaats kan geven. Nu kan hij er ook met ons over praten en dat is zo fijn".
Ank: "Het is heel goed te merken aan het praten met u dat u zo'n fijn en goed gezin hebt. Open en eerlijk praten samen, dat zal uw gezin, ook veel goede dingen brengen". K: "Oh dat zeker en ook de andere mensen, ik merk nu wat ze allemaal voor me overhebben en doen. Ik moet dan 24 uur in het ziekenhuis aan de chemo. Dan regelen ze allemaal onder elkaar, ook mijn collega's, dat er elk uur iemand komt. Ze wisselen elkaar af en ik ben geen uur alleen. Ik zie het in het ziekenhuis wel anders".
Ank: "Dat is echt geweldig en dat geeft u ook veel kracht om dit te doorstaan. Ik zie ook bij veel andere mensen met kanker dat de omgeving zo meeleeft en dat ze soms denken dat het feest is zoveel attenties krijgen ze. Bloemen, kaarten en bonbons, maar vooral veel lieve aandacht". K: "Als je mijn huis ziet? Het hangt overal vol met kaarten en er staan steeds weer nieuwe bloemen die mensen meebrengen. Dat doet zoveel goed.
Maar ik ben ook wel eens bang als ik aan mijn eerste kleinkind denk: Zo'n lief klein kindje, dan denk ik: "ik wil jou toch ook nog zien als je vijftien jaar bent", en wat is nou vijftien jaar? Dan hoop ik er toch nog te zijn"!
Als we terug bij zijn huis komen wens ik hem een Goed Weekend toe, en ik weet ook zeker dat hij er met zijn gezin een Goed Weekend van maakt…

elke keer opnieuw…

19:41 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mensen, ank, kanker |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.