16-02-08

Dat was niet leuk

 

mooi55

Op een dag kreeg de ik opdracht om bij een dagverblijf een jongeman op te halen die naar huis gebracht moest worden. Op enkele collega's na vindt niemand dit een fijne rit, omdat deze persoon die zwakbegaafd is, zeer onhandelbaar kan zijn. Bovendien gaat hij vaak spugen in de auto, tegen de ramen, maar ook tegen de chauffeur, en geloof me, dat is niet prettig.
Hij moet dan achterin de auto en goed vastgezet worden, zo ook die keer. Onmiddellijk had ik in de gaten dat het niet goed ging met hem, hij was zeer onrustig en keek was erg agressief. Naar zijn huis is een stukje van zo'n tien minuten, door de stad rijden. Na een paar minuten pakte hij van achter mijn sjaal en trok me strak naar achter tegen de stoel, de sjaal snoerde mijn keel. Alarmlichten aan en ik stopte aan de kant van de weg, in het drukke verkeer. Ik probeerde me los te maken, wat niet lukte, hij was enorm sterk en krabde me waar hij kon bij mijn hals, het schuim kwam op zijn mond. Ik besloot niet op te roepen, dat zou allemaal te lang duren, maar in die paar minuten proberen hem zo snel mogelijk thuis te krijgen...
Ik reed langzaam, want hij bleef mijn sjaal vastklemmen waardoor ik achterover tegen de stoel werd gedrukt, maar het ging net. Het deed wel pijn, vooral door die krassen. Ik zag ook dat mensen wel keken, ik reed heel langzaam en het zag er niet normaal uit zoals ik in de wagen zat. Maar ik dacht: even doorzetten en was enorm blij toen in eindelijk (al waren het enkele minuten, het leek een half uur) de straat inreed waar hij woonde. In de hoop dat hij mij losliet als hij zag waar hij was, en dat gebeurde ook. Ik drukte op de bel, liep meteen terug naar de auto en maakte de jongen snel los waardoor hij naar zijn vader liep die al stond te wachten. Zijn vader zag heel goed aan mij dat er iets niet in orde was, maar vroeg niets, en ik kon niets zeggen... Heb de auto een eindje verder gezet en even verschrikkelijk gehuild, waarna ik de centrale opriep en zei dat ik deze jongen nooit nooit nooit meer wilde rijden... Er zaten flinke krassen in mijn nek, maar dat was niet zo erg, als de angst die ik al had, om deze jongens te vervoeren. Ik had altijd al het gevoel dat ik hen niet kon vertrouwen en hoe graag ik het zou willen dat het anders was; dat gevoel werd nu bevestigd. Helaas...

0001

21:06 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mensen, onderweg, ank |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.