20-06-08

Wat een dag vandaag.

 

reminder3

 

Wat een dag vandaag. 

Het is zo belangrijk om goed samen te werken, en te luisteren.

Doordat ik geen telefoonnummer van de desbetreffende klant beschikbaar had gebeurde het volgende;

Bij de mededeling stond dat het huis moeilijk te vinden is, een wat korte informatie, waar ik niet veel mee kon doen.

Het eerste wat Ik vroeg is of er ook een telefoonnummer was. Nee.

Het navigatie systeem kende de straat niet, en op het informatiebord bij de weg stond de naam niet. Het was in buitengebied.

Zo goed als mogelijk volg ik de aanwijzingen, omdat ik daar het gebied redelijk tot goed ken had ik al vraagtekens, maar het kan soms gewoon ook meteen toch goed gaan.

Helaas, ik zag nergens iets wat leek op waar ik dat huisje (zo stond het er)  zou kunnen  vinden.

Ik vroeg de telefoniste waarom ze geen telefoonnummer vraagt, zeker bij een  onduidelijke adres. Dat moet ze gewoon standaard doen.

Dus we besloten (planner en ik) ten einde raad te wachten tot de klant zelf zou bellen.

Ook ben ik niet iemand die rustig gaat afwachten, maar ik probeerde toch verder te zoeken en ik vroeg aan een man op de fiets of die kon helpen.

Eerst was het: “Ik zou het niet weten en ik woon hier mijn hele leven, dus…”. Maar al pratende en nadenken kwamen we zover dat ik toch wel aanwijzingen had om een stuk dichterbij te komen. Toen ik bijna bij mijn doel was, in de goede straat, kon ik nergens het nummer vinden, tot centrale belde met het telefoonnummer van de klant, die dus opnieuw gebeld had.

Ik toetste het nummer en kreeg de mevrouw aan de lijn. Die was heel erg boos en  zei dat iedereen het altijd kon vinden, dat ze al een paar keer had gezegd waar we moeten zijn en dat ik weer zo’n ouwe was die het niet wist. (??).

Wat ze vertelde hoe we moeten rijden was heel anders dan wat in mijn scherm stond.

Ze vroeg waar ik nu was en zei hoe ik bij haar huis moest komen, ze gooide de hoorn erop.

Bleek de straat uit twee delen te bestaan en hun huis  was aan de andere kant van een doorgaande weg. Geen straatnaambord, eerder een oprijlaan, zo ziet het eruit.

Ik zag een vrouw zwaaien en wilde er snel heengaan, reed  een stukje achteruit; pats, tegen een paal aan!  Ik had zin om te gillen; ik wil dit niet, niet zo, niet op deze manier!

De dochter van die mevrouw had een taxi nodig en was wat rustiger dan haar moeder.

Ze vond het erg voor mij dat ik zo moest zoeken, en nog meer omdat ik tegen die paal botste.

Ik verwachte een grote deuk, maar gelukkig was er enkel wat lak geschaafd, maar desalniettemin vind ik elk krasje wat op een auto komt al heel erg en teveel.

Terug, na het einde van de werkdag, zei ik nog tegen de planner: Wat een gevolgen het heeft dat er geen telefoonnummer was.

Want dan had ik immers zelf al bij aanvang van de rit naar de klant gebeld, had ze mij verteld hoe te rijden, was er geen verloren tijd, geen boze klant, geen haast en geen paaltje om tegenaan te rijden. geweest. 

0001

 

21:01 Gepost door ank in onderweg | Permalink | Commentaren (2) | Tags: ank, onderweg, mensen |  Facebook |

Commentaren

pffff Eén telefoonnummer had inderdaad nen hoop miserie kunnen besparen.
Zulke situaties zijn ook niets voor mij ... Hopelijk heeft de planner er zijn lesje uit geleerd.

Lieve groetjes

Gepost door: anneke | 22-06-08

Reageren op dit commentaar

Dag Ank Het weekend zit er al weer op.
We zijn klaar voor een nieuwe week.
Bloggroeten

Gepost door: Chris | 22-06-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.