25-06-08

Zo wordt een dag toch nog goed

incre5421

 

Er komt een klein Indisch vrouwtje naar de auto die naar haar dochter wil gaan.

Het was een dag die niet erg lekker liep en ik hoefde niet lang meer. Eigenlijk had ik niet zo’n zin meer in nog weer “gezellig praatje”.

Dus was het even stil…, vraagt ze: “Doet u dit werk al lang?”  Een vraag die ik honderd keer gekregen heb!  maar ik geef keurig antwoord. Eigen schuld, moet ik zelf maar over iets anders beginnen.

Ik kaats de bal terug en vraag: “Maakt u vaak gebruik van taxi?” M.:  “Sinds mijn man overleden is wel vaker, moet wel, ik ben erg afhankelijk nu.  Met mijn man gingen we samen met de auto”.

Kijk dit gaat ergens naar toe.

Ank;”Hoe lang is het geleden dat uw man is overleden?”,

M.: ”6 februari”. Ank: “Ach, dat is nog maar pas, heel erg kort. En gaat het al een beetje? Nee, hè? Dat kan ook nog niet. Altijd samen en nu alleen met openbaar vervoer naar uw dochter. U denkt dat iedereen het verdriet aan u ziet en dat voelt niet fijn.” 

M.: “Wat weet u dat goed, want dat is ook zo, ook in een winkel, ik denk dat iedereen ziet dat ik mijn man kwijt ben”.  Ank: “Maar dat is niet zo, mensen zijn toch alleen met zichzelf bezig en zien uw verdriet helemaal niet. Maar u voelt het alsof iedereen het kan zien”.  M.: “En ik ben zo afhankelijk, mijn man deed alles, ik kan niets zelf. Ja, dat ging vroeger zo, en waarom ook niet, mijn man was altijd zo lief en goed voor mij”.

Ach… er komen tranen. Ik pak een zakdoekje en ze zegt: “Ik ben echt mijn maatje kwijt, 52 jaar waren we getrouwd. Het is zo erg dat ik alleen moet eten, alleen naar bed gaan en opstaan. Ik mis hem zo erg. Mijn vader is overleden, daar hield ik ook heel veel van, en dat was ook heel erg. Maar als je man sterft, dat is nog zoveel erger hoor. Ik mis hem zo verschrikkelijk. Dat kan ik u niet vertellen”.

Ank: “Hebt u niet het gevoel dat hij nog ergens is?”. M.: “Ja, gisteren nog. Ik was in de keuken en ineens rook ik zijn geur, weet u, ik voelde hem alsof hij bij me in de keuken was. Ik was zo blij”.

Ze haalt nog wat herinneringen op en lacht ook weer om grappige voorvalletjes. Als ze uitstapt geeft ze een hand en zegt: “Dank u wel dat u mij getroost hebt dat was heel erg lief van u”.  Ank: “U zal uw man nog veel missen en dat zal ook erger worden, maar hij blijft dicht bij u in uw hart leven”. Ze pakte weer mijn hand en zei opnieuw “dank u wel, ik vond het heel fijn bij u”.

En dan weet ik weer waarom ik dit werk doe, en dat maakt ook mijn gevoel van zo’n vervelende dag weer goed.

0001

22:25 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mensen, taxi, ank |  Facebook |

Commentaren

Taxi woman He Ank, ik heb genoten van het "ritje" in je blogtaxi. Nu ga ik nog even fijn verderlezen in de vorige berichtjes. Doei!

Gepost door: Paule | 08-07-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.