08-07-08

Mooie man

geel bloem

 

Wie ga ik ophalen? Donker type; een prachtige knappe man!

Daar ben ik echt niet te lui voor.

we hebben een leuk gesprek over dingen van de dag en over de 25 miljoen euro die in de loterij te winnen zijn. Waarop ik zeg: “Maar wat is zoveel geld als je niet gezond bent. Je gezondheid is toch niet te koop.”

M.:”Daar zeg je wat. Ik ben niet gezond, hoor. Niet meer.” Ank: “Ik zie een mooie man die er heel gezond uitziet, maar ja, door mijn werk heb ik in al die jaren wel geleerd dat het van de buitenkant soms geweldig eruit kan zien. Maar van binnen is er niets goed. En dat is ook wel fijn dat je het niet altijd kunt zien”.

M.: “Jawel, maar dan houden mensen ook geen rekening met je. Ik slik nu toch wel …uh zeven pillen per dag”.  Ank: “Dat is inderdaad veel als je nog jong bent”.

M.: “Ik heb een hartinfarct gehad”.  Ank: “Hé?? Hoe lang geleden? Dat het zomaar kan als je nog jong bent hé? Voelde je het aankomen?”.

M.: “Ja, maar ik had dat niet in de gaten, en mijn vriendin ook niet, wie denkt dat nou? Het is vijf weken geleden. Ik kreeg hoofdpijn, maar niet gewoon, erge hoofdpijn. Je weet ik ga niet naar een dokter voor hoofdpijn. Maar het werd steeds nog erger, ik had pijnstillers ingenomen. Ook mijn nek ging zeer doen. Mijn vriendin wilde dat ik naar de dokter ging, maar het was al nacht. Ik kreeg ook nog koorts erbij en toen zijn we toch, om drie uur, naar de huisarts gegaan. Hij zei: “Mankeer je ooit wat?” Ik ze “nee”. Dokter zei: “Is een griepje, neem nog een pijnstiller en ga slapen”.

Dus naar huis terug, maar ik kon niet slapen. De volgende ochtend ging mijn vriendin naar haar werk, en de pijn werd nog maar erger, ik kreeg pijn in mijn borst, joh, erg, maar ik hield het nog vol. Maar toen kreeg ik zulke erge pijn in mijn borst dat ik dacht ‘dit is hartstikke fout, dit gaat helemaal verkeerd’. Ik was in mijn pyjama en mijn pantoffels. Zo ben ik in de auto naar het ziekenhuis ehbo gereden. Toen ik daar kwam zei de portier: “Wat kom je doen zo?”. En ik ben daar plotseling in elkaar gezakt. Weg……”

Al die tijd luisterde ik naar zijn verhaal, vroeg toen: “Het liep toch goed af, want je zit hier. Wat is er toen gebeurd?”.

M.: “Ze hebben vrij gauw gezien wat er was en ik moest onmiddellijk gedotterd worden. Daar hadden ze geen mogelijkheid voor, daarom hebben ze me met spoed naar Utrecht gereden, daar behandeld en weer terug naar de hartbewaking gebracht. Maar dat hoorde ik allemaal later.” Ank: “Misschien maar goed dat je dat allemaal niet gemerkt hebt hé?”.

M.: “Ik werd wakker, keek rond en denk; waar ben ik nou, wat is dit allemaal. Iemand zei: “Zo hallo, we zijn drie dagen verder”.  Ik zeg: “Drie dagen verder? Wat is er dan aan de hand? Wat is er gebeurd? Hoe kan dat nou?”. En toen vertelde ze wat er gebeurd was, dat het kantje boord was geweest.”

We waren ondertussen op de bestemming, maar ik kan op zulk moment onmogelijk zeggen: ‘eruit ik heb het druk’, daar was het te heftig voor. Dus ik vraag: “En hoe gaat het nu?” M.: “Het gaat wel, alleen ben ik nog steeds zo moe, met alles. Ik ben jong hé, achtentwintig en dan wil je zoveel. Maar dat kan nu niet. Weet je ik heb nooit gerookt, nooit drugs gebruikt, ik drink ook bijna niet, daar hou ik allemaal niet van, dus ik vroeg ook aan die dokter: “Hoe kan dat nou?”,

Ze hebben veel onderzoeken gedaan maar ze hebben helemaal niets kunnen vinden. De dokter zegt nu dat het alleen maar door stres gekomen kan zijn”.

Ank: “Ben je ook bang nu, dat het opnieuw kan gebeuren?”. M.: “Eigenlijk wel. Daar denk ik toch wel aan. Ik revalideer nu drie keer en ik hoop dat het beter gaat”. Ank: “En dat je het vertrouwen in je lijf weer terug krijgt. Maar vijf weken is ook nog heel erg kort geleden, het zal vast over een half jaar veel beter gaan”.

M.: “Dat denk ik ook, dat hoop ik ook dat het weer beter gaat, nu ga ik toch een beetje werken. gelukkig wil mijn baas dat ook, dat ik toch even kan komen helpen”.

Ank: “Stel als je was overleden, dan had je daar dus niets van gemerkt?”. M.: “Niets, helemaal niets, zomaar ineens weg. Je merkt niets, het is gewoon over. En dan die drie dagen dat ik van niets weet. Dat is zo gek”.

Uit de grond van mijn hart wens ik hem veel sterkte en het allerbeste toe. Ik hoop hem nog eens terug te zien, om te weten dat het dan weer beter gaat.

0001

20:08 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: gezondheid, taxi, ank |  Facebook |

Commentaren

brrrrr Dat is zo maar bangelijk he Ank ... zo jong nog.
Jij hebt duidelijk een zeer interessante job ... zoveel mensen, zoveel verhalen ...

Lieve groetjes nog

Gepost door: anneke | 09-07-08

Reageren op dit commentaar

natuur vind je blog ook een wonder hoor
groetjes agnes
http://blog.seniorennet.be/3979/

Gepost door: agnes | 10-07-08

Reageren op dit commentaar

Mooi zo met die zwarte achtergrond, en een sterk verhaal erbij.

Gepost door: roy | 12-07-08

Reageren op dit commentaar

een heel boeiend verhaal, groetjes

Gepost door: merel | 13-07-08

Reageren op dit commentaar

zon hoihoi gelukkig hier ook de zon...vraggje hoe krijg ik het lettertyp uit dit verhaal op mijn blogje..?? groetjes van arie.

Gepost door: arie | 14-07-08

Reageren op dit commentaar

hyves nee ik heb de hyves niet verlaten en ik raad het je zeker aan hoor ank groetjes arie.

Gepost door: arie | 14-07-08

Reageren op dit commentaar

Mooi verhaal,goed weergegeven

Gepost door: karel | 06-08-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.