30-07-08

Nooit meer de gevangenis

 

190

Naar de gevangenis, er wacht iemand die weer de vrijheid tegemoet gaat.

Wat ouder iemand, vrij mager, vriendelijk gezicht en begint meteen te vertellen.

Als een spraak waterval, alsof hij in korte alles moet vertellen, alsof hij zich wil verantwoorden, alsof ik dat allemaal moet willen weten?

Dat hij uit Joegoslavië komt is niet te zien, maar hij zegt  het. Hij is daar geboren en hij had een zeer strenge vader, die extreem volgens zijn geloof leefde, als ze aten lag er altijd  een geweer op tafel. Wat er precies met zijn ouders is gebeurd weet ik niet maar hij kwam, met zijn jongere broertje in een weeshuis terecht.

Op een dag kwamen daar allerlei ouders kinderen uitzoeken. Hij vertelt: “Moet je voorstellen, sta je daar als kind van negen jaar en lopen ze zo langs je, van ‘die wil ik niet en die wil ik dan wel’.  Er kwamen een oudere man en vrouw en die wilden mij wel hebben. Niet mijn broertje. Maar ik zei dat ik dan ook niet meeging, ons samen of niet. Ze namen ons toen maar allebei”.

Hij ratelt aan een stuk door, dat deze mensen hun meenamen naar Nederland, en dat de vader erg veel klappen uitdeelde. Hij nam het altijd op voor zijn jonge broertje en voelde zich verantwoordelijk voor hem, daardoor kreeg hij de meeste slaag. Of hij werd in de kelder gestopt. Toen hij ouder werd sloeg hij terug, en dat kon natuurlijk niet. Hij werd zo erg dat hij een mes pakte om zijn pleegvader aan te vallen. Daarop werd de politie gebeld en werd hij opgehaald. Hij verteld: “Ik was twaalf jaar toen en kreeg een zak over mijn hoofd. Zo werd ik afgevoerd, en kwam ik weer in tehuizen terecht.

Je snapt dat het toen met mij van kwaad tot erger ging; verkeerde vrienden, stoer doen, drugs, inbraken.

Dit wilde ik niet, deed mijn best en het ging beter, zocht werk, een vrouw en ging trouwen. We kregen twee kinderen, maar mijn vrouw ging weg voor een andere man.

Dit was teveel voor mij, dit kon ik niet aan, zag mijn kinderen niet meer. Mijn kinderen bij een andere man kon ik niet accepteren, ik ging mezelf snijden. Ik wilde de pijn verplaatsen.

Daardoor kwam ik in de psychiatrie en ook nog in de separeer terecht. Lig je daar in een kaal hok, zonder raam en een alleen een luikje in de deur, waardoor ze een beker koffie gaven. Ik kan je zeggen dat het verschrikkelijk is.”

Ik vroeg hoe het zijn broer vergaan was.

Zijn broer heeft gestudeerd en heeft een goed lopend eigen bedrijf opgebouwd. Zijn broer heeft altijd contact met hem gehouden en daar gaat hij morgen ook naar toe.

Ik weet niet hoe en waarom hij in het gevang is gekomen en zoiets zal ik ook nooit vragen. Maar er is wat gebeurd nadat hij uit de psychiatrie is gekomen. Hij heeft zijn straf uitgezeten en is klaar. Maar nu komt het: Hij zegt: “Krijg ik een brief dat ik een bewindvoerder heb, want mijn vader is twee jaar geleden overleden. (Moeder was een jaar daarvoor overleden). Ik zeg: “Je vader???”  Hij  weer: “Ja, ik heb mijn pleegouders altijd moeder en vader genoemd, we waren zeven en negen, dus het waren onze ouders.”

Ze konden zelf geen kinderen krijgen en daarom hebben ze ons geadopteerd. Nu staat er in de brief van de bewindvoerder een bedrag met veel nullen en ik denk: “verdomme, laten ze mij met een enorme schuld zitten ook nog. Ik kon dat niet aan, was helemaal doorgedraaid, dat dit nu ook nog moest gebeuren en ik belde mijn broer.”

Die zei: “Kijk nou eens goed wat er staat! We hebben een erfenis gekregen!”. En toen pas zag ik het. Mijn broer krijgt 5 miljoen en ik 3 miljoen”.

Ik vraag: “Waren die mensen dan zo rijk?” Ja, hij verteld precies wie het was en waar die man werkte en welke hoge topfunctie hij had. Ik zeg: “Dat maakt dit vrijkomen dan wel even anders voor je. Je hoeft geen uitkering kunt jezelf redden”.

Ja, ik laat mijn kinderen studeren, ik koop een huis in het buitenland en begin een nieuw leven.  Ank: “Je zal veel vrienden krijgen nu”.

Hij weer:  “Dat geloof je niet hoeveel ik nu opeens gebeld wordt en wat ze met me willen. Zelfs mijn ex belde om te vragen om het weer opnieuw te proberen”. 

Ik heb inderdaad niet veel hoeven zeggen, alleen luisteren naar zijn verhaal. In een notedop wordt een leven verteld . Is het waar? Wat is er waar?

Waarom zou het niet waar zijn? Wat heeft hij eraan om een heel lieg verhaal op te hangen?

Ik had ook niet de idee dat hij zat te raaskallen. Wel dat hij in korte tijd zovéél kwijt moest.

Had hij geen geld (zoals de meesten ex-gevangenen, die na een omweg opnieuw weer in het verkeerde circuit terecht komen) dan zag het er somber voor hem uit,  Maar nu kan hij ergens een nieuw leven beginnen.  Maar zoals hij zegt: “Ik heb een stafblad en veel landen kom ik niet meer in, nooit meer. Maar ik redt me wel. Het beste is dat ik nu voor mijn kinderen kan zorgen en geld heb om ze te laten leren.”

Natuurlijk wens ik hem een goed leven… eindelijk.

En ik heb nog niet eens alles geschreven wat hij nog meer vertelde.

0001

00:27 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gevangenis, mensen, taxi, ank |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.