18-08-08

Wat doen we het liefste

117_1706

Daar komt een jongeman die naar zijn werk wil. Het is de tweede keer dat ik hem vervoer. Hij is beide keren aardig en erg vriendelijk. We praatten wat en hebben het over vrije dagen die eraan komen. Hij vraagt: “Als je mag kiezen wat doe je dan het liefste?”  Ik  zeg: “Ik doe al wat ik het liefste doe. Dit werk past helemaal bij mij”.  M. “Echt het allerliefste?”.

Ik denk heel goed na en zeg: “Nou wat ik nu ga zeggen zou al nooit kunnen vanwege mijn ogen, maar als ik voor alles zou kunnen kiezen zonder beperkingen zou ik het liefste piloot zijn. Dat lijkt me het aller- aller mooiste beroep. Die vrijheid van daar boven in de lucht, die ruimte. Waauw!”.

Ik heb een prachtige opname zelf gemaakt van in de cockpit, dat is zo super. De piloot liet het toestel door de wolken gaan, hoger en lager, zodat we goed de snelheid konden filmen. Dat was zo super. Die piloot was zelf ook helemaal enthousiast over zijn werk. Helaas, helaas, na “elf september” zal ik nooit meer zulk een opname vanuit een cockpit kunnen maken.

Hij zegt: “Dat reizen naar andere landen, over de hele wereld, dat zou ik ook geweldig vinden.  Maar ik bedoelde eigenlijk wat je het liefste doet als je niet hoeft te werken?”

Ank: “Er zijn zoveel dingen die ik allemaal graag doe, maar ik moet kiezen voor het aller-leukste? Misschien is dat toch het erop uit gaan met de hond. De natuur in, lekker de rust hebben, alles van een werkdag laten bezinken. En gaan skaten, dat vind ik ook heel fijn om te doen. Buiten zijn.  En jij? Wat doe jij graag buiten je werktijd?”.

Hij vertelt dat hij het liefst iets samen doet met zijn vriend. En als zijn vriend niet wil doet hij gewoon dingen alleen. Met muziek bijvoorbeeld. Daarvoor gaat hij regelmatig naar het buitenland waar hij aan een radio radioprogramma meewerkt. Dat doet hij voor een ziekenomroep, en hij vindt het enorm dankbaar, maar vooral ook leuk werk. Vrijwillig maar niet vrijblijvend, zegt hij er nadrukkelijk bij. Daarvoor ontmoet hij artiesten en komt veel in de ziekenhuizen.  In Nederland heeft hij het ook gedaan maar er zijn er zoveel, wegens geldgebrek, opgehouden. In Londen kan hij nog heel veel doen, er wordt daar meer gesponsord voor dit soort zaken. Zelf is hij er ook veel geld aan kwijt, de reis vooral,  maar hij heeft het er graag voor over.

Dan vraag ik hem: “Waarom zei je zo nadrukkelijk ‘mijn vriend’?”  Zegt hij: “Mag dat niet dan?”.  Ank: “Natuurlijk. Maar je zei het zo, op een manier, alsof ik dat maar beter kon weten”.  M.: ”Ik ben er heel open over, en ik heb er geen moeite mee”.  Ank: “En ook niet gehad?”  M.: “Nee, toen ik het thuis vertelde, zei mijn vader dat ik hem even lief was, en dat ze me zouden helpen waar ze konden. Mijn moeder vond het jammer dat ze dan van mij geen kleinkinderen zou krijgen. Maar daar zorgt mijn broer dan wel voor”.

Ik vraag of hij het lied van André van Duin “Anders dan anderen” kent, waarop hij bevestigend knikt en zegt: “Zo schijnt het bij hem gegaan te zijn, en zo ging het eigenlijk ook bij mij thuis. Zo goed, zo zou het overal moeten kunnen gaan, helaas gaat het soms nog steeds heel anders, kunnen ouders het niet, of heel moeilijk accepteren als hun kind homo is”.

Dan zijn we op zijn bestemming en heel enthousiast wenst hij mij een fijne dag toe, met een “tot de volgende keer hè?”.

0001

10:35 Gepost door ank in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: homo, mensen, vrije tijd, taxi, ank |  Facebook |

Commentaren

:-) Mensen hebben duidelijk heel vaak deugd aan die babbel met jou he Ank. Daaruit maak ik dan weer op dat je een geweldige vrouw moet zijn!
Ik wens je een heel fijne woensdag toe!

Lieve groetjes

Gepost door: anneke | 20-08-08

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.