21-08-08

De kinderen, de muis en ik…

 

jij en ik

 

 

(een verhaal van lang, lang geleden.)

Het is zondagmiddag. De kinderen gedragen zich voorbeeldig. Zo’n zondagmiddag waarvan je van je rust geniet en bij iedere auto die je hoort denkt; als ‘ie mijn deur maar voorbij rijdt. Op zo’n vredige middag wil je liever niet gestoord worden door bezoek. Een middag waarnaar je wel eens mee weemoed terug verlangt.

Zo’n middag dus, op een mooie nazomerdag.

Met de nieuwste tijdschriften om me heen, koffie binnen handbereik, de hond slapend, languit onder tafel.

Een dochter vliegt de trap af naar buiten, gilt “Mingo! Hou op!”. Mingo, onze lieve kater laat van schrik het muisje vallen, dat daar nu met de doodschrik in zijn lijfje op de stoep ligt. Rillend en helemaal nat van die kattenbek. Mingo kiest het hazenpad en verdwijnt in de schuur, waarschijnlijk op zoek naar nieuwe muis.

Nu ben ik in het bezit van twee dochters die werkelijk geen vlieg kwaad zullen doen, laat staan een klein zielig muisje. De muis wordt goed bestudeerd: ach, die oogjes, dat neusje, dat staartje zo klein. Wanneer het piepkleine lijfje wat op en neer gaat, het muisje dus nog wel leeft, maar het toch wel een shock moet hebben van zo’n angstig avontuur om vervoerd te worden over de schutting en de schuur heen, nog wel in de bek van een kat, dan moet er wel wat gebeuren. Dan kun je zo’n muisje toch niet zomaar laten liggen en aan zijn lot overlaten? Er wordt een klein doosje gehaald, krant en wat zaagsel op de bodem gelegd en een stukje kant eroverheen gespannen. Maar omdat het zo’n piepklein muisje is zijn de vragen niet van de lucht. Zal het een babymuisje zijn? Dan kan het toch niet zelf eten? En wat moet het muisje dan eten?

Daar de lieve dochters alreeds over een hamster en een tamme rat beschikken, is er voldoende voer in huis. Maar dat knaagdierenvoer is toch veel te groot voor het kleine muizenbekje? Mijn dochter zegt: “Als het een baby is moet het melk hebben”. Er wordt een dekseltje van een potje gevonden, en daar gaat wat melk op met fijn verkruimeld brood. Als het muisje met doos en al meegaat naar de kamer van dochter, bedenken ze opeens dat muizen toch van kaas houden? Dan ook een stukje kaas mee.

De rust keert terug op deze zondagmiddag. En de kat laat zich niet meer zien. Na ongeveer een kwartier staat mijn dochter opnieuw in de tuin en ik ga maar eens kijken wat er is. Ze heeft het muisje in haar hand en weet niet wat te doen. Ze is bang dat het muisje in het doosje toch doodgaat, ondanks de goede zorgen. Ze wil het dus eigenlijk liever vrij laten, maar twijfelt of het muisje dan wel in leven kan blijven. Het lijkt erop dat welke beslissing ze ook neemt, het toch de dood ten gevolge heeft voor het muisje. Ik durf nog te zeggen dat het waarschijnlijk beter was geweest als Mingo de muis gewoon had opgegeten, zoals dat gaat in de natuur. 

Mijn dochter komt er niet uit en neemt de muis weer mee terug naar haar kamer zeggende: “ik kan hem altijd nog buiten loslaten”. Dat is ook zo. Muis in ondertussen wel opgeknapt, opgedroogd en weer actief geworden.

‘s Avonds is mijn dochter enthousiast want de kaas is op en er is ook brood weg. Misschien kunnen we er een tamme muis van maken, stel ik voor.

De volgende dag.

Maandag en mijn dochter komt uit school, gaat naar boven en rent meteen weer terug want de muis is weg! Wij naar boven, zoeken en ja hoor daar zit muis op de vensterbank. Muis laat zich niet nog eens te pakken nemen en vlucht achter de kast, zodat we er niet bij kunnen.

Weer een dag verder, het doosje met zaagsel blijf leeg. Het muisje laat zich niet meer zien. Ik loop de tuin in en zie Mingo opnieuw met een muis in zijn bek komen aanlopen. Hier ligt mijn kans. Ik roep: “Mingo ophouden!”, en die laat de muis los, kijkt mij heel kwaad aan en wil opnieuw de muis pakken. Ik geef Mingo een tik en pak het muisje op. Deze is nog kleiner, natter en zieliger dan de zondagmuis. Het muisje leeft echter nog. Mingo probeert alsnog het muisje van mij af te pakken en loopt mij achterna als ik met het muisje naar het doosje ga. Maar Mingo hoeft helemaal niet weten wat ik met het muisje doe, daarom jaag ik de kat de schuur in. Daar zijn vast wel meer muisjes te vinden. Ik zet het muisje in het doosje, krantje erover en dan maar afwachten totdat mijn dochter thuiskomt uit school.

Enkele uren later is dat het geval en meestal gaat ze meteen even naar haar kamer, tas en boeken wegbrengen. Deze keer dus niet. Ze bleef beneden rondhangen tot uiteindelijk, jawel hoor ze ging naar boven. Ze vliegt zowat weer naar beneden roepend: “Nou mamma, dat had ik nou nooit verwacht!

Dat het muisje terug zou komen!”

“Weet je wel zeker, dat het hetzelfde muisje is”? vraag ik nog. “Ja, dit is hetzelfde muisje”, zegt ze zonder aarzelen. Ik ging mee en zei dat ik het muisje toch wel erg gekrompen vond. Zag ze niet dat dit een veel kleiner muisje was? Ze keek mij nog eens argwanend aan en vroeg: “heeft Mingo soms weer een muisje gevangen”? Ik zei “Ja, en ik weet dat jij zo graag muisjes wilt redden, daarom heb ik deze voor je gepakt”.  Nu deed zich weer hetzelfde dilemma voor: muisje is de doos of buiten vrij laten? Deze keer duurde de tweestrijd niet zo lang.  Ze kwam met het muisje naar beneden en samen zochten we een plekje in de tuin om het muisje vrij te laten. Toch twijfelde ze nog om het piepkleine diertje inderdaad zomaar los te laten tussen de bladeren die er lagen. Het beestje zat muisstil op de grond, en als je niets wist zag je niet eens dat er een muisje was. Opeens was ‘ons’ muisje met een sprong onder de struiken verdwenen. Ik zei: “Probeer het te vergeten want dit is toch beter zo  dan in je kamer in een doosje?”  Ondertussen hoopte ik maar dat Mingo niet ergens op de loer lag. We zijn weer een dag verder als ik thuiskom van mijn werk en op de stoep Mingo zie. Uit zijn bek komen nog twee pootjes en een staartje. Voor deze muis is het duidelijk wel te laat. Die is inmiddels met kop en staart verdwenen. Mingo gaat zich heerlijk zitten wassen in de namiddagzon, nog naspinnend om het genot van een geslaagde vangst. Onderwijl vraag ik me toch even af, of dat nou ‘ons’ muisje was…

0001

15:19 Gepost door ank in dieren | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderen, mensen, dieren, ank |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.