06-09-08

Leven gaat, zoals het gaat.

butterfly_princess

Had ik het juist met enkele mensen over een blogje van mij dat er niets zo erg is dan je kind dat sterft.

Komt er een vriendelijke oudere man in de auto die naar een prachtige, zeer oude,  begraafplaats wil. Daar liggen zijn vrouw, zijn zoon en dochter.

Hij is vrolijk en ziet er niet verdrietig uit. Ik vertel hem dat ik gisteren nog met mensen erover heb gepraat hoe vreselijk erg dat moet zijn, je kind begraven. Bent u nu alleen over gebleven of hebt u nog kinderen?

M.: “Ik ben nu 81 en al twintig jaar alleen, maar zo gaat het wel eens in het leven, je hebt niets te kiezen. Het is lang geleden hoor, dat scheelt wel. Je moet toch verder?”

Ank: “Dan is uw vrouw jong gestorven.” M.: “Ze was 56 jaar, erg ziek. Tja…. En mijn zoon is met z’n motor verongelukt.”

Ank.: “Heeft uw vrouw dat nog meegemaakt ?”  M.: “Ja, allebei mijn kinderen waren eerder overleden dan mijn vrouw.”  Ank: “Dat verlies hebt u samen kunnen delen, maar na uw vrouw moet u het alleen doen.”

M.:”Maar het ligt zoveel aan je instelling hoe je omgaat met dood en verlies. Je mag blij zijn zolang je  kinderen hebt, maar je hebt ze enkel te leen,  Ze zijn geen bezit van ons, en ze gaan hun eigen leven. Ik had niet graag dat mijn zoon ging motorrijden vanwege het gevaar. En dan verongelukt hij. Maar daar kan ik niets aan doen. Het gebeurt zo.”

Ank:”Ik heb mijn kinderen los kunnen laten, ik vond elke stap vooruit een feest. En als ze dan ergens door zullen verongelukken, al hoop en wens ik dat het nooit gebeurt, maar als ze dan gedaan hebben wat ze altijd wilden doen, dan kan ik het misschien beter een plekje geven.”  M.:”Ik heb nog een paar vrienden en wat familie, en ik wil nog wel een paar jaar leven. Ik ga niet zeuren over van alles, neem het leven zoals het komt. Natuurlijk was het verdriet en gemis heel erg, maar de scherpe kantjes zijn ervan af.”

Daarom kan ik hem, ook al gaat hij de graven bezoeken, toch een fijne dag wensen.

0001

23:51 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mensen, taxi, begraafplaats, ank |  Facebook |

Commentaren

je blog Heb ademloos gelezen op je blog. Wat bijzonder al die verschillende mensen in je taxi met allemaal hun verhaal. Je gedichte zijn ook erg mooi, enz.enz. Complimenten hoor Ank, kom gauw weer verder lezen. Liefs van mij.

Gepost door: wenny | 10-03-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.