17-09-08

Onverwerkt verdriet

600409f35ltuzj07je1

Zo af en toe komt er een vrouwtje in mijn auto die chagrijnig kijkt. Ze is jammer genoeg nooit eens vrolijk of blij.

Ze komt langzaam  gelopen met haar rollator,  voorover gebogen. Ik vind haar triest.

Als we rijden zegt ze iets over het weer, waarna ik zeg: “Ach over het weer heb ik vandaag al zoveel gehoord. U hebt vast wel iets anders te vertellen”. Het is een poosje stil, dan: “Ja, ik heb wel iets anders te vertellen”.

Ank: “Wilt u dan wel iets vertellen? Hoeft niet hoor, is geen moeten”.  Weer stil.

M.: “Wat ik heb meegemaakt…”. Dat dacht ik al, er komt vast een heel verhaal.

Duurt even en dan: “Mijn man is verongelukt”. Ank: “Oh, wat vreselijk erg voor u”.

M.: “Wij werden aangereden en mijn man is uit de auto, over de vangrail gegaan en daar overleden waar ik bij stond”. Ank: “Dat is toch vreselijk om dat mee te maken. Mankeerde u niets?”  M.: “Nee wat schrammetjes, meer niet. Maar mijn dochter was ook zwaargewond. Die is naar het ziekenhuis in Utrecht gebracht en heeft twee maanden op de intensive care gelegen”. Ank: “Wat erg voor u. Uw man dood en uw dochter in het ziekenhuis. Hoe is het met uw dochter?  Wat had u veel te verwerken, hoe lang is het geleden?”

M.: “Het is nu twintig jaar geleden. Mijn  dochter is zwaar gehandicapt”. Ze verteld hoe het is gegaan toen, dat haar man begraven werd en haar dochter in coma lag. Dat ze later haar dochter moest vertellen dat haar vader was overleden.

Ank: “Dat Is allemaal al zolang geleden?  Dan bent u ook al lang alleen? Maar voor u is het alsof het allemaal nog maar pas gebeurd is zeker?” M.: “Ja, er is geen dag dat ik er niet aan denk, en ik kan er niet over praten, niemand wil er naar luisteren. Ze zeggen dat ik moet ophouden daarover te zeuren omdat het al zo lang is geleden en dus zeg ik maar niets meer”.

Ank: “Ja,  de mensen vinden dan dat het verdriet maar eens over moet zijn. Maar dat gaat zomaar niet. Misschien hebt u te weinig kunnen praten en gaat het bij u nooit meer over. Dat is echt heel erg voor u.” We zijn bij het adres gekomen. Hier gaat ze af en toe kaarten maken. Toch een mooie afleiding voor haar. Ik vraag of ze het erg vond om te vertellen. M.: “Nee hoor, ik vind het juist fijn om het te vertellen, ze heeft de tranen in haar ogen staan. Ik ben blij dat u wilde luisteren.”

Ik pak haar hand, houd hem even vast en zeg dat ik graag zou willen dat ze een klein beetje minder verdriet zou hebben”.

Ik zie haar weer gebogen over de rollater naar de voordeur lopen.

En ik weet heel zeker waarom ze zo kijkt en gebogen loopt……

0001

23:35 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mensen, onderweg, taxi, ank |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.