14-02-09

Nog een keer vrachtwagen

dyn010_original_381_400_gif_2614713_70893b1a1e1e4c0856ce7b0ef467fa65

 

Al een aantal jaar vervoer ik een man van in de zeventig naar het verpleeghuis waar zijn vrouw ook al vele jaren woont.
Hij heeft altijd wel wat te vertellen en zo weet ik dat hij vrachtwagenchauffeur is geweest, altijd in het buitenland heeft gereden. Ik vroeg eens of hij nog wel eens met een vrachtwagen mee zou willen gaan. Ja, willen wel, maar...
Dan kan hij niet naar zijn vrouw, en die ligt daar ook maar.
Ik zeg dat ik verwacht dat hij toch best een keer met een vrachtwagen mee kan gaan, juist omdat hij elke dag zijn vrouw bezoekt is het goed om eens één keer iets anders te doen.
"Kent u nog collega's, of iemand waar u eens mee kunt meerijden?"
Ja, hoor, die kent hij wel. Hij zal er over nadenken, het lijkt hem toch wel aan te spreken.
Enkele weken later haal ik hem weer thuis op....
Lach van oor tot oor: "Raad eens wat?" Ank: "Bent u met de vrachtwagen mee gegaan?"
Triomfantelijk: "Ja!" Ank: "En? Leuk zeker? Geen spijt gekregen?"
Er komt een waterval van vertellen hoe leuk het was, dat hij zelf gereden had op een ...tonner van 21 meter lang, met stalen platen. 
Als die techniek van nu, zoals het navigeren, wat er vroeger allemaal niet was.
Zo enthousiast!
Ik zeg: "Zelf gereden? Durft u dat wel?" "Ja hoor!, beter dan Kees. En je kunt zo'n grote truck met een vinger sturen, zo licht en mooi materiaal tegenwoordig."
Het was zo leuk geweest dat hij nog wel een keer mee zal gaan en zijn vrouw vond het ook heel leuk voor hem dat hij weer eens wat ander heeft.
Ik was blij dat hij het echt gedaan had en zag hoe het zijn leven een beetje kleur gaf.
Af en toe als ik hem ergens bracht vertelde hij dat hij weer eens mee was gegaan met Kees, en elke keer was het een feest voor hem en reed hij ook zelf op de grote truck.
Ik gunde dat manneke ook zo dat hij eens wat leuks had. Zo ging het een paar maanden door en toen zag ik hem en straalde hij nog meer dan voorheen. Ik vroeg: "Vertel maar...?"
"Ik ben een heel week mee geweest!!". Ank: "Dat meent u niet!"
"Jawel hoor!" En daar kwam de waterval weer; een week lang, zelf rijden alsof hij er nooit uit is geweest, ook slapen in de cabine, een cabine wat wel een hotel is, zo mooi, alles bij de hand,
maar vooral het rijden naar het buitenland, oude collega's ontmoeten, die hem herkennen, in chauffeurs café's eten, waar hij ooit.... lang, lang geleden geweest was. Kortom; ik zag hem opleven, hij had weer iets om voor te leven, om naar uit te kijken! Echt zo fantastisch!
Zo ook vorige week dat ik hem weer ophaalde, en ik vroeg: "Nog een keer weg geweest?"
Zegt hij: "Kees is dood." Ik schrik me een ongeluk, want Kees was nog jong. Dat iemand zomaar ineens dood kan gaan hoef je mij niet te vertellen.
Ik zag wel dat er iets was, maar dit kon ik niet verwachten.
Zijn stralende lach verdwenen, letterlijk opnieuw weer "oud" geworden. Hij had er niet van geslapen, dat Kees zomaar dood in bed lag.
Ik hoop hem gauw weer tegen te komen, want ik ben benieuwd hoe het met hem gaat.
Omdat hij zei:
"Ik zal nooit meer meegaan met de grote truck.
Niet met iemand anders...."

0001

 

 

23:04 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: mensen, werk, taxi, truck, ank |  Facebook |

Commentaren

Dit verhaal maakte ons serieus stilletjes. Maar mede dankzij jou heeft hij toch nog enorm genoten en dat maakt jou vooral tot een héél speciaal iemand.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 17-02-09

Reageren op dit commentaar

Het verhaal begon zo mooi en dan eindigt het met verdriet... gelukkig heeft hij jouw raad opgevolgd en heeft hij toch nog fijne momenten met zijn vriend meegemaakt... dankzij jouw goede raad.

Gepost door: Annick | 17-02-09

Reageren op dit commentaar

Gelukkig heeft hij die plezierige ritten dan toch nog kunnen meemaken. En dit omdat jij het hem voorstelde. Want zelf was hij waarschijnlijk nooit op dat idee gekomen. Hij zal het wel zwaar te verduren krijgen, nu hij zijn truckersmaatje heeft moeten afgeven...
Groetjes !

Gepost door: Mamapippa | 17-02-09

Reageren op dit commentaar

Niet met iemand anders....
Dat dacht ik ook toen Aran stierf, en zie, net gisteren, 8 maand later, heb ik nieuwe plannen gemaakt.
De tijd heelt vele wonden, maar kan natuurlijk niet alles goedmaken.

Gepost door: It is I, .... | 20-02-09

Reageren op dit commentaar

het werd even heel stil in mij na het lezen van dit verhaal . . .

Gepost door: merel | 21-02-09

Reageren op dit commentaar

gelukkig dat hij toch al die andere keren meegeweest is. Dat kunnen ze hem niet meer afpakken hé..

Gepost door: Anita | 23-02-09

Reageren op dit commentaar

weer zo een heel intens mooi verhaal. Triest wel ... Ik werd er weer even stil van.
En dan die foto van die roos ... echt pakkend ....
Thx om dit weer met ons te delen Ank. Je bent een prachtvrouw!

Lieve groetjes

Gepost door: anneke | 24-02-09

Reageren op dit commentaar

TRIEST... EEN HEEL MOOI VERHAAL ANK, JAMMER VOOR DIE MAN, DIE Z'N TRUCK VRIEND VERLOREN IS..MAAR DIE MENS HEEFT WEER HEEL WAT KUNNEN BELEVEN DOOR JOU MEDEWERKEN. EN DAT IS HET MOOISTE GESCHENK DAT JE HEM HEBT KUNNEN GEVEN.IK WENS JE EEN HEEL FIJNE AVOND.

GRTJS. VAN ANNY

Gepost door: anny | 24-02-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.