20-04-09

Verschil van leven

waiting

Ik kreeg een opdracht om M. bij een arts op te halen. Bestemming is een gast verblijf bij een psychiatrisch ziekenhuis...
Daar schrok ik van en dacht: ach dus ze redt het toch niet zelf....
Ik loop de wacht ruimte in en ze zit in elkaar gedoken, als ik haar naam zeg, kijkt ze op en zegt "blij dat jij me komt ophalen".
Ik vraag: "en waarom dan?"
Ze kijkt me zeer indringend aan en na een pauze zegt ze.... "dan kan ik wat praten".
Na de verplichte handelingen rijd ik langzaam aan en zeg: "nou vertel dan maar...."
De laatste keer, enkele weken geleden, had ze al heel wat verteld waardoor ik dacht: dat gaat niet goed zo. Psychisch zeer veel problemen, ze zag veel nare akelige dingen, ze hoorde erg veel rare dingen zoals klop geluiden van bovenburen die ze niet heeft, en lange draden overal in huis, waardoor ze meende dat ze steeds moest schoonmaken.
Ze vertelde dat ze sinds twee weken opgenomen was, dat de arts dat beter vond. Ik vroeg of ze dat zelf ook vond, daar was ze het wel mee eens, want al die rare mensen die bij haar binnenkwamen en haar huis overhoop zetten, (in haar verbeelding), daar kon ze niet meer tegen.
Ik heb niet één keer gezegd dat het spoken waren en dat ze het zichzelf inbeeldde, want voor haar is het wel echt, zij ziet en hoort al die geluiden en die mensen, ze beschrijft hoe ze eruit zien: heel akelig!
Wie zou ik zijn om ertegenin te gaan, het is haar waarheid en ik ben geen arts.
Ze zegt: "Ik ben toch gek". Ank: "Wie zegt dat? Ik niet."
M: "De mensen." Ank: "Ach de mensen, daar geef je toch niets om wat ze zeggen?"
M: "Nee...maar ze zeggen het wel". Ank: "Nou je bent niet gek, niemand is gek, dat zeiden ze vroeger, maar ik denk dat je ziek bent in je hoofd hè? Dat je die geluiden hoort en spinnen ziet....?" M: "En de stemmen die lelijke dingen zeggen".
Ank: "Het is goed dat je even opgenomen bent, even tot rust komen".
Dan vraag ik of ze wil vertellen waardoor ze ziek is geworden. Dan kan ik haar waarschijnlijk nog beter begrijpen.
Ze vertelt dat ze werkte, ze had goede banen en ging trouwen. Deze man was echter nooit thuis, liet haar aan haar lot over. We hebben het over 35-40 jaar geleden, vrouwen zorgden voor hun man, het was altijd wachten tot hij eindelijk thuis kwam. Hij dronk teveel en dan werd ze geslagen. Op een dag had ze uit het weiland een biet getrokken, die met zand en al gekookt en hem voorgezet. Dat was goed genoeg voor een hond.
Toen was het huis te klein, hij sloeg alles kapot, er kwam een scheiding, een schande voor die tijd. Maar het leven na de scheiding kon ze niet aan, het werk niet, ze kwam alleen te staan, niemand nog die haar begreep.
Erg eenzaam, geen doel kunnen vinden, ze wilde dood, (vertelde mij wat ze heeft gedaan) maar ze kwam in het ziekenhuis terecht. Ik vroeg: "Het is al zolang geleden, maar ben je achteraf blij dat het niet gelukt is en dat je nu nog leeft?"
M: "Nee, wat denk je? Dan kom je in de psychiatrie terecht. Dit is ook geen leven".
Ank: "Wat doe je nu zo op een dag?" M: "Niks, zitten en roken". Ik vraag of er dan niets is wat ze leuk vindt om te doen; kaarten maken bijvoorbeeld, wandelen?
Maar ze vindt niets leuk. En dat al jarenlang niet meer.
Ik zou haar zo graag willen helpen, dat ze ergens een zonnestraaltje zou kunnen zien, maar ik weet niet hoe.
Dat zeg ik ook tegen haar, terwijl ik een stukje meeloop naar de ingang van een groot en mooi oud pand waar haar opname verblijf is gevestigd.
Ze heeft ongeveer dezelfde leeftijd als ik, en dan zie ik weer eens het verschil met ene leven en het andere.
Met die gedachte voel ik me verplicht om zorgzaam met haar om te gaan.
0001

21:53 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: mensen, taxi, psychiatrie |  Facebook |

Commentaren

Wel Ank Het is inderdaad bangelijk hoe verschillend levens kunnen zijn.
Jij luisterde ... dat kan al heel veel betekenen.
En verder herken ik dat gevoel van een zekere hulpeloosheid .. willen helpen en echt niet kunnen ....
Ook een stukje leven ... ;-)

Lieve groetjes

Gepost door: ann . | 20-04-09

Reageren op dit commentaar

met heel veel respect heb ik hier jouw verhaal gelezen.. net dat beetje maakt het verschil, iemand die naar je luistert en je niet veroordeelt.. jij bent zo iemand.. een prachtmadam zeggen ze hier..

Gepost door: Annick | 24-04-09

Reageren op dit commentaar

eEEN LUISTEREND NOOR DOET VEEL GOEDS

Gepost door: karel | 28-04-09

Reageren op dit commentaar

Luisteren is al de helft begrijpen, soms zelfs alles; mensen zijn in nood geraakt en krijgen een stempel mee die er nooit meer afgaat; zo goed dat je schrijft zorgzaam met haar om te gaan vanuit je eerlijkste gevoel. M. is een gehavende ziel zonder perspectief van enig geluk, denkelijk hebben de medicijnen hun uitwerking alle dagen dat ze (nog) leeft; ze vindt niets leuk, dat komt ook door de vervlakking die de medicijnen teweegbrengen. Hier is geen sprake van iemands schuld maar van iemands noodlot; het zal je maar gebeuren. Ik heb respect voor je houding, Ank, ze is ook sociaal een arme vrouw.

Gepost door: Inebegijn | 03-05-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.