08-07-09

In mijn taxi

wall5-16

 foto: Ine Braat
Vandaag neem ik je mee in mijn taxi.

ik ga met "mijn" twee kanjers van vrouwen

weer naar het ziekenhuis te Amsterdam

vorige week was de laatste chemokuur

en vandaag wordt een scan gemaakt.

Daarna gaan we naar Health Service bij Schiphol

waar hun specialist werkt en ze een afspraak hebben.

Beide bezoeken duren niet zo lang dus ik ga dan daar blijven wachten.

Dat geeft mij de gelegenheid nu eens wat meer te laten zien in mijn taxi.

Als ik ze bij het ziekenhuis heb afgezet ga ik eens naar het Amstelpark waar ik enkele jaren geleden regelmatig ging wandelen.

IMG_6795

zoals ook toen kan ik ook nu de auto zomaar makkelijk parkeren voor 60 cent een half uur. Ik heb maar 20 minuten want ik wil zeker ruim op tijd terug zijn.

De foto's die ik in het park maakte, toen het net droog was, kun je eventueel zien op mijn cirkel blog hier.

De parkeerwacht laat mij drie maal een rondje rijden omdat hij niet wil dat ik daar vijf minuten sta te wachten. Er is ook geen  plaats daar, je kunt niet anders dan doorrijden. Gelukkig staan ze bij het derde rondje al buiten te wachten, en kunnen we meteen naar de volgende afspraak gaan. De scan is goed gegaan, maar pas over twee weken de uitslag. Dat zijn twee vreselijk angstige en spannende weken. Ik leef helemaal met ze mee. Ze zijn blij dat ik de weg daar overal goed weet en we rijden in zeer korte tijd naar Schiphol - Oost naar:

IMG_6818

waar ze ruim op tijd aankomen. In de auto hebben ze al besproken wat ze allemaal moeten en willen vragen en niet willen vergeten. Ze bespreken heel veel samen waar ik bij ben, en ook met mij. In een half jaar is er een zeer goede band en vertrouwen ontstaan. Gelukkig lachen we heel veel tijdens de ritten, ook al is het soms zwaar.
Dat is heel erg mooi aan mijn werk, wat zeker met deze ritten met mijn "bijna buurvrouwen" helemaal geen werk te noemen is. Het is zoveel meer.
Als ik hun weer afgezet heb, zeg ik dat even naar de Mac ga voor koffie en op tijd terug ben.

IMG_6798

Het is vreselijk hard gaan regen, ik had graag even buiten willen lopen, maar daar kan geen sprake van zijn.

Daar is de bekende

IMG_6813

Bij deze Mac ben ik in de twintig jaar dat ik taxi rijd heel vaak geweest. Wachten als ik mensen ging brengen en weer anderen moest ophalen. Mooie plek als vliegtuigen opstijgen of dalen, zoals vandaag.

IMG_6805

Ik moest hard rennen om een beker warme chocolademelk te halen, het goot!!

Terwijl ik hier even wacht laat ik zien dat ik in de boordcomputer berichten kan versturen:

IMG_6802

"het hoost hier en er is onweer", en ontvangen:

IMG_6800

en de rit die in mijn scherm staat die ik zometeen ga rijden:

IMG_6801


Ondertussen komen om de paar minuten de vliegtuig hier landen:

IMG_6806

Luister ik naar mijn lievelings muziek:

vandaag nam ik "Sarah Brightman" mee.

IMG_6808

Dan is het weer tijd om terug te rijden, helaas kan ik geen mooie buitenfoto's maken vanweg de nog steeds hevige regen:

IMG_6809

Rechtsaf richting Schiphol - Oosten daarna Utrecht.

IMG_6815

Na vijf minuten gewacht te hebben komen ze er al aangelopen. Ze zijn moe en raken niet uitgepraat over het gesprek met de specialist.

Ze weten beiden ook dat het wel eens niet goed kan aflopen, maar de hoop dat er wonderen bestaan en het toch nog goed komt, overheerst. Ze zijn eigenaar van een van de chique'ste restaurants van de stad, maar ze hebben gruwelijk vreselijk zin in een big Mac. Het is totaal verboden voedsel maar nu? Voor die ene keer? Ik weet dat ik zomaar niet met mijn taximensen naar de Mac kan gaan, maar in dit bijzondere geval wil ik er langs rijden, want bijna thuis is er een Mac drive. Als ik daar straf voor krijg dan neem ik die met genoegen. Ze bestellen een grote Big en willen mij er ook een geven. Aan mij die geen vlees eet! Oef, dat waren ze even vergeten. Frietjes dan, ank, hè toe? Nee, ik eet gewoon thuis een boterham, dat vind ik veel lekkerder.

Over twee weken ga ik weer mee om de uitslag van de scan te halen, en oh... ik hoop zo........

nog even naar mijn kanjers

0001

Commentaren

ja ik hoop echt met hun mee hopelijk komt het ondanks alles toch een beetje in orde met hun prachtig geschreven bleef mij boeien

Gepost door: daemske | 08-07-09

Reageren op dit commentaar

De dagen vol afwachten en de totale onzekerheid zijn verschrikkelijk. Dat is de enige periode die ik écht haat, de rest neem ik er maar bij. Maandag is het ook mijn laatste chemo en ik zeg nu al van we gaan feesten hoor. Alleen moeten wij veel langer wachten tot we een scan mogen laten doen. Ik hoop zo hard dat het voor hen héél goed afloopt en ze binnen een tijdje kunnen zeggen wij overwonnen het Kmonster. Weet je Ank ik ga je steeds meer en meer bewonderen. Uit alles wat ik hier lees merk ik gewoon dat dit voor jou niet enkel geld verdienen is maar dat jij écht nog bezig bent met de mens zelf. Schitterend dat er nog zo'n mensen bestaan. En heerlijk dat ze ondanks de miserie nog zo kunnen lachen en jij gewoon met hen mee doet ! Ik ben ook altijd blijven lachen en met bepaalde vriendinnen grapte ik zelfs over m'n ziek zijn. Soms kreeg ik héél rare blikken en durfde mensen niet eens reageren. Zo wilde ik persè een ijskap omdat ik zo opzag tegen m'n haar verliezen. Een vriendin van mij was bij de gesprekken omdat mijn dokter niet graag een ijskap gebruikt. Hij heeft zoiets van dit kan voor extra hoofdpijn zorgen, je haar krijg je nadien wel terug, je kan terug betaald krijgen van het ziekenfonds voor een pruik en niet voor een ijskap etc etc. Enfin ik was het beu en had zei plots van "oh ik neem alleen een pruik als ik een knalroze krijg hoor". Carine schoot enorm in de lach en zei "minstens met krulletjes hé" Enfin we stonden daar gewoon wat te lachen, nadien zei m'n man direct van oh jee je had die verpleegster moeten zien kijken, ze kon er écht niet mee lachen. Jammer toch dat mensen die reacties zo raar vinden terwijl het net zo goed doet.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 08-07-09

Reageren op dit commentaar

Een heerlijk woord heb je hier neergezet, Ank, met onderhoudende beelden. Dat is echt méédelen en meeléven! En 'je naaste liefhebben als jezelf'. Ja, ik ben nu eenmaal een mens met de Schriftbasis, dat moet je maar van me nemen. Dikke pluim!

Gepost door: IneV. | 08-07-09

Reageren op dit commentaar

Mooie maar droevige verhalen,hoop is toch het beste.Hoop zorgt voor positiviteit en positiviteit kan een uitstekend medicijn zijn.Iedereen gaat er op zijn/haar manier mee om maar in mijn ziekte tijd is het me opgevallen dat de patiënt er makkelijker mee om gaat dan de omgeving.Vooral de partner heeft het er erg moeilijk mee omdat die niet genoeg kan doen voor zijn/haar gevoel en schieten volgens eigen zeggen vaak tekort wat zeker niet het geval is.Daarom kan ik begrijpen dat patiënten grapjes maken (deed ik ook) maar dat de omgeving daar moeite mee heeft.
Ik wens iedereen met die verschrikkelijke ziekte heel veel hoop en sterkte.Echt met hoop en positiviteit heb je al een stuk gewonnen.

Gepost door: jolanda | 08-07-09

Reageren op dit commentaar

Ik zal me proberen te beperken tot 1 enkele reaktie, als Skynet meewerkt.
Bij de essentie van het verhaal (= Ank die door zoveel mensen vrij snel op handen gedragen wordt) heb ik maar één enkele vraag: waarom verschiet ik hier niet van ?

Gepost door: Geert | 08-07-09

Reageren op dit commentaar

Voor Geert Omdat je met 2 benen op de grond staat en het leven kent en het ook neemt zoals het komt, omdat je wéét van het lot dat mensen beschoren kan zijn, dat zag ik op je weblog, beste Geert. Daarom verschiet je er niet van, denk ik.

Gepost door: IneV. | 09-07-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.