28-07-09

Zomaar wat mensen -3-

Image61


De dag begint erg goed. Er komt in alle vroegte een militair aangelopen met een dik boek onder zijn arm. Ja, hij gaat werken....? Iemand met een boek, belooft meteen gespreksstof.  Nadat hij mij laat zien welk boek hij leest en waar zijn interesse ligt kan ik hem meteen vertellen welk mijn favoriete boek is, wat hij niet kent. Ik kwam nog niet eerder iemand tegen die het boek kent. Maar hij noteert de titel en gaat het vinden, dat is niet moeilijk.

Goed begin van een dag.


Dan ga ik naar een huisadres, ik bel van te voren, dat gaat heel makkelijk met onze boordcomputer

Ik hoor een stemmetje "ja hoor, u mag gerust nog iets later komen". Oei dat is niet de bedoeling van het bellen, men moet dan klaar staan om direct mee te kunnen gaan. Aangekomen komt er een oude mevrouw in nachtpon aan de deur. "Kunt u even wachten, mijn man is bijna klaar". Dat bijna klaar duurt al meer dan tien minuten. De centrale geeft nog niet een waarschuwing dat ik te lang op iemand wacht. Dan eindelijk komt meneer naar buiten. Er moet nog van alles nagekeken worden, de hele tas wordt onderste boven gehaald en hij is duidelijk boos op zijn vrouw. Die sust en zegt dat hij met de taxi mee moet gaan. Al bibberend op zijn stok komt hij naar de auto waar ik help instappen. Dan zit hij en zegt dat hij weer naar binnen moet omdat hij iets is vergeten...... Dit gaat veel te lang duren. Ik help weer uitstappen en hij scharrelt weer naar de deur. Ondertussen maak ik contact met de centrale om door te geven wat er aan de hand is en dat het echt niet anders kan. Maar ik moet toch wel binnen twee minuten weg kunnen gaan, anders loosmelding geven. Ik zeg "okee", maar weet dat dit niet gaat lukken. Bij de deur wordt, zo te zien, weer de tas overhoop gehaald, ik wacht natuurlijk bij de auto. Hij is nu nog bozer op het vrouwtje, roept hard dat ze haar kop moet houden, en zijn spullen zoeken. Ach toch. Maar ze stuurt hem nu gewoon naar mij en doet de deur dicht. Komt hij weer aangesloft op zijn stok leunend. Ik help hem opnieuw de auto in, en wacht wat er gaat gebeuren want hij is te druk met de tas om zomaar weg te rijden. Tenslotte moet de rit ook betaald worden. Eindelijk heeft hij gevonden wat hij wil hebben. We kunnen gaan. Ik zwaai naar zijn vrouwtje die bij het raam kijkt en haar hoofd schudt. Hij doet alsof hij heel goed weet wat hij wil, maar daar geloof ik niet veel van. Zijn dochter komt uit Amsterdam en wacht ons op, om dan met haar vader naar het AMZ - Maastricht te gaan. Uiteindelijk komt het goed, met teveel verloren tijd. Maar het blijft werk met mensen, dan kan het wel eens moeizaam gaan.

Er komt een knappe man aan, strak in piloten outfit. Vliegt enkel internationaal en is vanochtend

terug gekomen uit Maleisië:

Dat levert weer leuke vlieg verhalen op. Ik heb nog niet een piloot vervoerd die niet enthousiast over zijn beroep vertelt. Hij gaat deze week zelf met zijn drie kindjes met de auto met vakantie.


Dan nog een oudje, senior tegenwoordig. Die gaat weer naar de camping. Komt van Noord Holland en is veel te vinden op de camping in Brabant. Elke keer als we langs de "ijzeren man" rijden vraagt hij me of ik weet hoe ze aan die naam komen. Nu ook weer, en ik had er helemaal geen zin in vandaag om dat wéér aan te horen.......: "weet je hoe ze aan die naam komen?"  "Ja hoor, dat weet ik"! "Vertel het dan?" Ik zeg: "Kom nou, ik ga dat niet vertellen, u weet het allang en u vertelt het me elke keer toch weer". Hij begint wéér het verhaal te vertellen. (grrr...) Ik luister gewoon niet..... Ik ben blij als ik bij de camping ben. "Dag dag... tot (n)ooit!"  


Nog een? Een heel leuke jongeman, spontaan en vrolijk open gezicht. ik schat hem begin twintig. Leuk gesprek en we komen over kinderen te praten. Dan zegt hij iets over zijn kinderen. Zijn kinderen? Vertelt trots dat hij drie dochtertjes heeft. Hij is 29 jaar en de jongste is twee, dan een van drie en een van vier jaar. Ik vertel dat mijn dochters, voor deze tijd, ook graag jong kinderen wilden krijgen en dat dat ook gelukt is. Hij zegt dat hij het niets vond om zo lang te wachten, en dat hij zo geniet van de drie meisjes. We spreken over voordelen van jong kinderen krijgen. Zelf kent hij mensen die rond de vijftig aan kinderen beginnen, dat ze dan 65 zijn als de kinderen vijftien zijn. Daar moet hij niet aan denken. Ook mijn idee, als je jong bent heb je veel meer energie om met de kinderen om te gaan. Enthousiast nog na zwaaiend loopt hij naar het bedrijf, vol zin en levenslust: heerlijk! Tot ooit!

Zomaar een kleine greep uit al die lieve mensen....

0001

Commentaren

bekend verhaal van die mw in dr nachtjapon Ank!

Groetjes,
Lian

Gepost door: Lian | 28-07-09

Reageren op dit commentaar

Heerlijke schrijfstijl, dit moet ik nu drie weken van je missen, dat is wel lang, maar voooruit maar, ik zal wel voor je rijden.

Gepost door: karel | 29-07-09

Reageren op dit commentaar

Ach zelfs wat tragere mensen of mensen die steeds 't zelfde verhaal vertellen hebben zo hun charmes en ze hebben 't voordeel dat je hen natuurlijk niet snel zal vergeten. Alhoewel ik natuurlijk heel goed kan verstaan dat ze soms ook serieus op je zenuwen kunnen werken hoor. Maar tja een mens blijft een mens en hij zou geen mens zijn als hij geen fouten maakte :-)

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 29-07-09

Reageren op dit commentaar

Dag Ank

Een zálig halfuurtje inspirerende woorden en verhalen van jou gelezen...

Ééntje bleef sterk bovendrijven:
"Kijk om je heen en je zal zien, de mooiste dingen zijn gratis..."

Dankje en tot een volgend ritje!
Toos

Gepost door: Tharisis | 12-08-09

Reageren op dit commentaar

met veel plezier jouw verhalen komen lezen... leuk, zoveel verschillende mensen tegenkomen en evenveel leuke verhalen, en zit er soms dan een mindere rit bij.. de anderen maken dat wel weer goed..

Gepost door: Annick | 15-08-09

Reageren op dit commentaar

:-) mensen blijven boeien ...
Dat is het mooie van onze jobs hé Ank ;-)

Lieve groetjes

Gepost door: ann . | 22-08-09

Reageren op dit commentaar

Altijd heb ik een knus gevoel bij jouw verhalen, Ank. Ik had deze al gelezen, en vergat te reageren. Ja, die bibberende oudjes en die domme vijftigers die dan nog aan babies beginnen, verschrikkelijk, mijn ouders waren veertigers toen ik kwam, mijn broers en zus al zowat op vrijersvoeten, daar ga je als klein kind van gillen, hoor. Maar die vergeetmeniet, die is ook herkenbaar: had hij last van zijn geheugen of was hij gewoon altijd vervelend? Ja, grrr, maar zulke mensen ken ik nog steeds, van die malende molens die onafgebroken hun geluid produceren en hun wieken rondklappen en maar doorgaan, doorgaan. Jij grrrt ervan, ik gil (vanbinnen). 't Was even heel leuk bij jou op de zondagmiddag.

Gepost door: Ine | 06-09-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.