06-09-09

Leven met autisme

 

9

Ze is een meisje van achttien jaar

zou een heerlijk leven moeten mogen hebben
maar haar leven is een strijd.
 
Bij de geboorte een mooi, klein meisje.
Daarna stempel autisme.
Daardoor o.a. gedrag wat niet geaccepteerd wordt,
zoals onbedaarlijk lachen of schreeuwen.
Later naar een zorg instelling geplaatst.
Ze wilde niet "groot" worden, eigenlijk liever "klein" blijven, werd vanwege haar gedrag niet begrepen door andere leeftijdgenootjes,
waardoor ze steeds opnieuw gepest werd door de anderen.
Daardoor werd haar leven steeds opnieuw verknoeid,
keer op keer op keer.
Dat is wat ik in korte tijd hoor.
Het is dan ook alleen haar kant van dit verhaal.
 
Ik haal haar op bij een zorg instelling
(Ik zie dat er geen indicatie is voor individueel vervoer)
maar toch zegt ze meteen dat er geen anderen mee mogen in de auto, want dan gaat ze gillen of schreeuwen.
Of misschien gaat ze krabben en bijten, zegt ze, laat littekens zien. 
Na mijn vraag waarom? kom ik gauw te weten dat ze bang is voor mensen.
Dat ze weinig of geen vertrouwen heeft in mensen.
Toen ze drie jaar was is ze zo hard op de verwarming gevallen
dat ze naar het ziekenhuis moest. Daar gilde ze alles bij elkaar.
De dokter zei: "hou op met je gegil, je lijkt wel een speenvarken".
Zelf zegt ze: "dat zeg je toch niet tegen een klein kind?"
Ze vertelt: "Ik moest dingen doen waarvan ik niet wist
waarom dat was, en waarom dat moest.
Nu weet ik dat ik meerdere keren verkracht ben".
Na haar de hele tijd te hebben aangehoord, want ze ratelde maar door,
zei ik: "Ik denk dat je graag nog als een baby wil zijn, in een wandelwagen zitten en lekker gereden worden".
Ze draait zich helemaal naar me om en roept, een paar maal, heel hard: "HOE weet jij dat?"
"Dat denk ik naar wat je allemaal vertelt. En misschien wil je ook in een kinderwagen, en in een box zitten?".
Roept ze weer: "Niet is een box, daar kan ik niet uit. Wel in een kinderwagen, en ga jij me dan rijden? Jij begrijpt me, hoe kan dat dat jij me begrijpt?".
En dan het aller ontroerendst: "Wil jij mijn moeder zijn?"
Ik had tranen in mijn ogen, huilde niet, maar....
Ik vertelde dat dat zomaar niet kan, dat ze al een moeder heeft, en dat ik haar af en toe kan meenemen in de taxi en dat ze dan mag vertellen, maar dat ik niet zomaar haar moeder kan zijn.
Tjee, dat was wel heftig. Ze zei nog dat er wel wandelwagen's zijn voor grote kinderen. We waren op haar bestemming en de deur was nog op slot, haar gevoel ging even tussen heel kwaad of... er ontstond een lachbui waar geen houden meer aan was.
"Nu ben ik hier met jou en er is niemand, nu moet ik wel bij jou blijven".
Gelukkig kon ik haar naar een andere afdeling brengen, en accepteerde ze dat.
IK heb nog wel de verdere dag aan haar gedacht, aan het verschil wat er is tussen het ene meisje van achttien, hier op aarde, of het andere.
Het is meer, veel méér, dan een mensenleven van verschil.
Ze heeft geen leuk en geen goed leven, wordt van de ene instelling naar de andere geplaatst, wegens onhandelbaar.
Ze is nog maar achttien en heeft nog zoveel te gaan......
Lief Gerretje....
0001

17:57 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: mensen, kinderen, autisme |  Facebook |

Commentaren

ontroerend hoe je dit levensverhaal beschrijft.. met chris gaat het doen, dieet, rusten, af en toe een wandelingetje en aftellen naar de volgende kijkoperatie..

Gepost door: Annick | 07-09-09

Reageren op dit commentaar

Indrukwekkend verhaal Ank.

Gepost door: Danique | 08-09-09

Reageren op dit commentaar

... en heeft nog zoveel te gaan... schrijf je, lieve Ank. Wél heeft deze jonge vrouw een zorgzame achterban, ze zal nooit echt alleen zijn ook al is ze nauwelijks te begrijpen. Ook zal ze nooit echte zorgen kennen, daarvoor leeft ze te beschermd en is ze te zeer autistisch. Ik denk dat het ene leven NOOIT te vergelijken is met het andere. Daar zouden we trouwens veel mensen mee te kort doen, denk ik. Want geloof me, er zijn legio mensen van wie hun leven een strijd is, ondenkbaar en onvermoed, geestelijk en lichamelijk, één lange, onafgebroken psychosomatische kwelling. En niemand die het door heeft. Maar het is een teder verhaal over Gerretje; zo begaan als je bent, zo ken ik jou, Ank. Prachtig!

Gepost door: Ine | 15-09-09

Reageren op dit commentaar

Pfff dit maakt me écht wel stilletjes. Vreselijk vind ik zoiets. Jammer dat er nog geen pilletje bestaat dat autisme kan genezen.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 20-09-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.