07-11-09

Ik was in de gevangenis

dyn007_original_500_425_pjpeg_2672503_ca792ab5dd072f2d45afaa21e0ed57a5

Eindelijk was ik eens in de gevangenis.

Zo vaak haal en breng ik mensen naar de gevangenis.

Psychologen, advocaten, bewakers, beveiliging, familie, vrienden van gedetineerden. Ook gedetineerden zelf, die met verlof mogen gaan,  of die vrijkomen en met hun weinige spullen staan te wachten. Sommigen met een vogeltje in een kooitje. Het diertje was dus dubbel gevangen....

Maar nooit, nooit was ik aan de andere kant van de grote deur.

Deze keer stond ik weer eens te wachten op iemand die niet kwam opdagen, dus ik zou eens gaan aanbellen, wetende dat "ze" mij aan alle kanten kunnen bekijken. Overal waar je kijkt camera's. En tot mijn verbazing hoor ik: "komt u verder".

Nou dat wil ik wel. Samen met wat personeel ga ik door de grote zware deur en dan door twee sluizen, drie deuren en overal ijzeren hekwerk, naar binnen. Elke keer gaat de ene deur dicht voordat de andere open gaat. Binnen zie ik, wat ik al weet van gesprekken, dat iedere werknemer en alle bezoekers altijd door de detectie poort moeten. Spullen afgeven, schoenen uit. En dat altijd, elke keer. Het zal een gewenning worden.

Ik mag vooraan blijven en zie overal beeldschermen en camera's, en dat gaat hier overal door. Na wat uitleg gegeven en gekregen te hebben mag ik weer weg. Buiten sta ik in een sluis tussen hekken, natuurlijk wil ik door lopen, duw aan een hekdeur, druk op de knop en zeg: "ik wil eruit". "Een ogenblik, u mag eruit". Dan nog een sluis en de grote deur gaat open als de vorige weer gesloten is.

Ik weet eerlijk niet of ik altijd zo zou kunnen werken, met steeds wachten, of altijd overal sleutels gebruiken. Maar in elk geval ben ik toch tien minuten in de gevangenis geweest.

Deze week had ik iemand te vervoeren die zeventien jaar opgesloten is geweest, waarvan tien jaar aan één stuk en zelfs in de EBI. Hij werd al als kind van zes jaar door zijn vader meegenomen op dieven pad en wist als kind niet beter dan dat het overal zo ging...... In deze lange rit (naar België) kreeg ik een heel levensverhaal te horen. Nu geeft hij overal op middelbare scholen gastcollege's over het leven in een gevangenis en drukt de jeugd op het hart van het criminele pad af te blijven! Misschien wil je mij niet geloven als ik zeg dat ik het een aardige man vond. Het zij zo.

0001

23:55 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: ank, mensen, gevangenis |  Facebook |

Commentaren

Dag Ank dag Ank, mooi geschreven hoor,Liefs,Paolo.

Gepost door: Paolo | 10-11-09

Reageren op dit commentaar

Ja, het is een heel andere wereld, de gevangenis. IK ben er verschillende keren mogen komen om in de kapel (jawel) te zingen in de mis. Het was ontroerend te ervaren hoe die stoere binken als lammetjes waren en meebaden met het onzevader. Hoe ze, soms wat stuntelig of verlegen, de mis volgden en intussen bewaakt werden... Het gaf een speciaal gevoel, maar het was niet echt aangenaam. Mooi, dat je dit beschreven hebt, Ank.

Gepost door: Ine | 10-11-09

Reageren op dit commentaar

nou...jij hebt een speciaal beroep zeg....
grtjs

Gepost door: jan | 24-11-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.