20-11-09

Begeleiden bij uitvaart

 

8 nov. wamberg 041


Zo ging ik weer eens mee, samen met een collega, als volgwagen tijdens een begrafenis. Dat is altijd aan mij besteed, ik hou ervan dit soort vervoer te doen. Deze keer werd een vrouw van begin zestig begraven en ik vervoerde haar dochter, schoonzoon en twee kleinkinderen. De dag ervoor heb ik "mijn" zwarte chique wagen spic en span gepoetst. Exact op de afgesproken tijd komen we bij het woonhuis voorrijden. Er moet een enorme lading prachtige bloemstukken in de rouwauto en in onze wagens worden gelegd. Dan wordt een mooie witte kist naar buiten gereden, en ik denk inderdaad: de laatste reis vanuit haar huis.

Rustig rijden we naar het crematorium, de dochter en de kinderen praten over mamma en oma. Hoe vaak oma hier gefietst heeft, en oh ja, hier heeft ze zo vaak haar boodschappen gedaan. De hele weg herinneringen, pas als we het crematorium zien gaan de kleintjes huilen....

De dochter vraagt om straks op weg naar het kerkhof langs hun huis te rijden, wat ik vanzelfsprekend doorgeef aan de begrafenisondernemer. Na de plechtigheid staan we weer keurig te wachten, nog meer bloemen gaan er nu mee. Het is een hele drukke uitvaart.

We gaan de weg rijden zoals gevraagd werd, en als we het huis van deze dochter passeren komen pas echt de tranen, want: "hier is ze toch zo vaak naar toe gefietst". Opnieuw besef ik wat het met mensen doet als op deze manier een laatste weg gereden wordt langs een dierbaar huis. 

"Mamma, kan oma ons nu zien?", vraagt het jongetje. "Dat zullen we maar hopen hè? Maar dat weet ik ook niet hoor", zegt de dochter. Opnieuw veel herinneringen over de weg die we rijden.

Aangekomen bij de begraafplaats wachten mijn collega en ik bij de auto tot alle mensen op de begraafplaats zijn en daarna rijden we rustig weg. Binnen enkele minuten krijg ik een rij nieuwe ritten in mijn scherm en ben in no time weer tot de orde van de dag....

0001

20:52 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kinderen, crematorium, kerkhof, mensen, kanker, sterven |  Facebook |

Commentaren

Ik kreeg het ijskoud toen ik dit postje las. Aan mij zou zoiets niet besteed zijn, ikben véél te emotioneel en ik zou al even hard mee huilen vrees ik. Wel knap dat ji jhet kan en op zo'n moment nog een steun kan zijn voor de familie.

Gepost door: Chris, Laika en Chesko | 25-11-09

Reageren op dit commentaar

ik heb respect voor uw beroep uw verhaal is heel emotioneel,even leter gaat u over tot de orde van de dag...u bent een prof...groetjes van bo

Gepost door: boomer | 07-12-09

Reageren op dit commentaar

jij hebt een hart voor je job.. ik zou het niet kunnen.. ik heb heel veel respect voor jou ! Annick
http://blog.seniorennet.be/levensgenieters_wandelingen/
http://www.bloggen.be/levensgenieters/

Gepost door: Annick en Chris | 08-12-09

Reageren op dit commentaar

dag ank ik heb hier wat zitten lezen ,kwam dingen tegen of reactie's van u waar ik me wel in kan vinden....gr van bo

Gepost door: boomer | 19-12-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.