15-01-10

Vallen op glad ijs

467-EM~111

 

Gewoonlijk haal ik 's avonds mijn taxi-auto op, naar mijn huis, omdat ik altijd graag vroeg ga werken.
Zo ook deze donderdag.
Altijd ga ik dan even de auto wassen en vooral de velgen moeten mooi zijn.
Nu was het erg glad bij de was plaats, al die weken al. Ik was erg voorzichtig,
maar juist toen de auto klaar was en ik naar huis wilde gaan...... Boem!
Daar lag ik.
Ik die graag skate, schaats en nauwelijks ooit val, lag daar plotsklaps.
Voelde dat mijn voet dwars lag en kon niet overeind komen.
In no-time werd de enkel heel dik, en veel pijn.
Gebroken?
Nee hoor, kan alles bewegen.
Morgen werken?
Dat zal toch wel?
Kun je de pedalen bedienen?
Probeer met de voet die handeling; dat doet zeer, nee het gaat nu niet. 
Ik probeer op de zere voet te staan; auw, dat doet nog meer pijn.
Naar ziekenhuis, daar begint het grote wachten,
wachten op mijn beurt, wachten op diagnose,
wachten op röntgenfoto's, wat niet hoeft van mij want:
"er is echt niets gebroken hoor".
Voor de zekerheid toch maar.
Na de foto's wachten op arts.
Dan komt een diagnose: "Ik heb slecht bericht...
Je kuitbeen is gebroken".
"Hè? Nee toch? Geloof ik niet".
Maar het is heus wel zo. De pijn was zeker zeer heftig,
als ook het rijden naar het ziekenhuis, waar ik ieder schokje voelde
in mijn enkel, maar gebroken?
Mijn pijngrens blijkt gewoon heel erg hoog te zijn.
Wachten bij de gips kamer,
terwijl ik spalk gips krijg, voelt het alsof ik in een film terecht kom.
Voor mijn werk vervoer ik zulke krukken van mensen,
mensen met krukken,
en nu wordt ik er zelf één.
Weer wachten op röntgenfoto's: Ik lach naar de lieve jongen en zeg:
"Dondersteen, je wist het hé?, dat ik alweer terug kwam".
Ja, dat had hij al op de foto's gezien. Nu liet hij het mij zelf ook zien.
Opnieuw foto's en weer wachten voor de laatste advies regels en de krukken.
WaauW, wat een mooie krukken, in mijn lieveling's kleur!
Een week spalk gips, een week lang been omhoog leggen,
en dan zes weken (!) loop gips..... Totaal zeven weken.....
Ik was beduusd, wist niet wat ik hoorde.
Ik, die in twintig jaar nauwelijks ooit ziek ben, haal nu aan het begin van mijn
een-en-twintigste jaar dat in een klap in.
Hoewel ziek is anders. Dit is nu vooral pijn, maar niet ziek.
En het is opnieuw een les, voortaan zal ik anders kijken naar al die mensen
die met krukken naar mijn auto komen....



0001



Commentaren

och arm vogeltje dat doet pijn, ik ken het.
als je het goed vindt kom ik eens troosten, je kent mijn nummer, denk ik

Gepost door: Leni | 16-01-10

Reageren op dit commentaar

rust is niet verkeerd Dat is niet zo mooi, die hoge pijn grens is normaal in onze familie.Zie het positief (doe je ook wel) als je loopgips hebt kan je wel weer lopen en de natuur in.Die paar weken niet in het normale ritme is voor ons geweten frusterend,ik hoop dat je er toch van kan genieten.Jolanda

Gepost door: jolanda | 17-01-10

Reageren op dit commentaar

Van harte beterschap en ja een ongeluk zit in een klein hoekje he, zo zi je maar.....
Voor nu, lekker uitrusten en geniet maar van een keer " ziek" zijn ;) groetjes en knuffel

Gepost door: Marina | 18-01-10

Reageren op dit commentaar

Sterkte Joh, wat rot voor je. Zo'n actief persoontje als jij bent. Snapt Lara er wat van, die moet zeker door iemand anders worden uitgelaten en zal de dagelijkse wandeling met jou wel missen.Liefs uit een nog steeds glad Hoge Noorden.

Gepost door: wenny | 18-01-10

Reageren op dit commentaar

Dag Ank
Via Wenny hoorde ik dit nare bericht. Je doet er zelf nogal laconiek over, maar jou kennende is kalmpjes aan doen en met krukjes lopen niet de meest favoriete bezigheid.
Houd je toch maar kranig en probeer hoe dan ook veel positiefs uit deze periode te halen. Dat lukt jou wel! Zeker weten!
Een dikke pakkerd vanuit Babberich!
Toos

Gepost door: Tharisis | 18-01-10

Reageren op dit commentaar

boem is ho Een uitglijertje is gauw gemaakt. Las van je pech op Wenny's blog. Beterschap!

Gepost door: Marianne | 18-01-10

Reageren op dit commentaar

Gebroken been Ik wens je veel sterkte met het........been, wat vervelend nou toch, kop op en bezoek de weblogs van Wenny's vriendenkring, nu je toch niet kan lopen, li gr agaath

Gepost door: agaath.hooft | 18-01-10

Reageren op dit commentaar

Beterschap Ik las op de weblog van Wenny dat je je kuitbeen gebroken hebt. Heel veel beterschap en geduld gewenst!

Gepost door: Joke (Mamsie) | 18-01-10

Reageren op dit commentaar

Hoi Ank,

Ik kijk regelmatig op je site omdat je zo'n mooie foto's maakt en nu lees ik dat je zo ongelukkig bent gevallen. Heel veel sterkte met het stilzitten, zal niet meevallen.
groetjes
Ans Korsten

Gepost door: Ans | 18-01-10

Reageren op dit commentaar

Het beste.... Via Wenny begreep ik dat je zielig bent (lol) en er even niet tussen uit kunt om je mooie wandelingen te maken dus kom ook ik je even beterschap wensen en hoop ik dat je been snel mag helen en je weer vrolijk de natuur in kunt. Je hebt een prachtige weblog trouwens... gr. Sylvia

Gepost door: sylvia | 18-01-10

Reageren op dit commentaar

vriendin Hé wat vervelend nou voor je Ank! Maar zie het positieve ervan. Je komt nu even tot rust en dat doet een mens altijd goed, vooral na die afgelopen drukke weken van je!
Concentreer je maar op de komende maanden die gaan komen, je weet wel wat ik bedoel!
Ik vind het niet alleen sneu voor jou, maar ook voor Lara!
Kop op meid!

Liefs van Kroeppoekje

Gepost door: Natasja | 19-01-10

Reageren op dit commentaar

ocharme.. ik heb met jou te doen... hopelijk heb je nu niet teveel pijn meer... sterkte hoor.

Gepost door: Annick en Chris | 20-01-10

Reageren op dit commentaar

hallo Ank eventjes komen kijken hoe het met je was
zal een hele aanpassing zijn zeker nu je niet mag werken
veel beterschap je nog toegewenst
groetjes

Gepost door: borriquito | 21-01-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.