04-02-10

Pijn aan botbreuk

 

1feb 002


Het is vandaag drie weken geleden
dat ik pardoes neerviel.
Vaak wordt gevraagd hoe het met de pijn gaat.
En weet je?
Ik vind het proces van pijn heel mooi om te volgen.
Ben blij dat ik geen enkele pijnstiller heb genomen.
Nu mag ik wat stapjes zetten,
alleen maar kleine stapjes, 
en mijn bot geeft zo precies aan
dat het nu even "genoeg" is
dat doet het door te gaan "prikken" 
of wat "stekelig" te zijn...
Als ik niet wil "voelen" gaat het kloppen zo van:
"luister je nog niet?".
Dan ga ik maar even ergens zitten, bij pc of lezen
("Haar naam was Sarah" - Tatiana de Rosnay 
een aan te bevelen topper)
Het mooie van dit gebroken been is,
dat te kunnen ervaren
wat een geweldig mooi iets ons lichaam is
en zo heel goed zelf herstellende.
Wel  met (goed) gips erom natuurlijk!
Als ik dan pijn ga voelen, en even laat rusten,
wordt het weggaan van de pijn steeds steeds korter,
dus kan ik al wat langer kleine stapjes maken....
Ik heb nu even een heel ander leven met
Tijd voor alle lieve mensen om me heen,
Tijd om te praten
maar vooral om te luisteren.
Alle hulp die wordt aangeboden en ook gedaan,
de wereld is niet zo negatief als wordt gedacht,
mensen die wat mankeren weten dat wel.
Daarom is het wel eens goed
om even LETTERLIJK pas op de plaats te maken.
0001



10:40 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mensen, gebroken kuitbeen, gips |  Facebook |

Commentaren

Respect Ank ik heb heel veel respect voor het feit hoe jij spreekt over je gebroken kuitbeen.
Vele mensen, waarschijnlijk ik ook, zouden gaan zitten jammeren. O wat ben ik zielig. Jij bent echt een topvrouw, waar vele een voorbeeld aan kunnen nemen. Plaatjes zet ik er niet meer bij want dat gaat altijd fout bij jouw blog. Maar neem van mij deze bos rozen en geniet ervan. Toine

Gepost door: Toine | 04-02-10

Reageren op dit commentaar

Een aparte manier... van het 'probleem' te benaderen...maar wel een heel interessante! Inderdaad wel mooi om te merken hoe je lichaam zichzelf heelt...maar de pijn moet wél draagbaar blijven denk ik...het gips zal zéker helpen!
Vriendlief zijn oor doet ook nog pijn, maar hij durft er al wat meer mee...op dié zij gaan liggen met slapen bijvoorbeeld...en zelfs zijn helm op en motorrijden...en dat is echt pijnlijk ook nog hoor. Je kunt zelf merken wat je al aankunt hè..pijn is een goede gids. zolang je er maar wel naar luistert!
Groetjes!

Gepost door: mizzD | 04-02-10

Reageren op dit commentaar

je bent een zeer dappere madame ,zoals ze hier schrijven veel zouden jammeren
en ank je moet niet elke dag op bezoek komen ik kom hier om dat je blog schitterend is en ik geniet hier dus ik doe voor mijn eigen
dus zolang ik op je blog kan en mag genieten is alles goed

Gepost door: max | 04-02-10

Reageren op dit commentaar

amai Ank Het schaamrood stijgt me naar de wangen .. het was wel de hoogste tijd dat ik hier kwam bijlezen !
Veel sterkte wens ik je toe !
Fijn te lezen dat je genoeg hulp en mensen om je heen hebt.

Lieve groetjes en een warme beterschapsknuff

Gepost door: anneke | 05-02-10

Reageren op dit commentaar

Vandaag kom ik je eens op deze stek bezoeken.
Ik ben blij voor je, dat het al wat beter gaat. Stap voor stap hé, tot je weer voor je bos staat :-))
En ja, er is nog goedheid in de wereld, er is hoop! Dat heb ik al vaak gemerkt op de wegen door blogland.
Hou je sterk! groetjes.

Gepost door: wim22 | 06-02-10

Reageren op dit commentaar

500 meter.. kan aan stapjes toch al tellen hoor! :-) Ik denk dat je elke keer weer door een grens zult moeten gaan hè..steeds weer net wat verder dan comfortabel is...zo kom je er...zeker weten!
Groetjes weerrr!

Gepost door: mizzD | 08-02-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.