27-03-10

Been bijna klaar

23mrt 013

 

Tien weken geleden brak ik mijn kuitbeen.
Zes weken gips vlogen voorbij.
Ik kon met het gips heel goed vooruit.
De dag dat het gips eraf moest was een zware dip
Die ochtend ging ik beter van huis weg dan ik terug kwam.
Bijna net zoveel pijn als kort na de breuk
en lopen ging helemaal niet.
Terwijl ik dacht eens lekker te gaan wandelen!
Ik wilde zelfs die week gaan werken....
Die dag was een huildag geworden, de eerste dip.
Achteraf ook de enige dip.
Toen ik naar de fysio moest ging het alweer beter.
De oefeningen maakten de pijn wel zeer heftig.
Zo erg dat ik na een paar dagen daarmee stopte.
Alles ging steeds een beetje beter, maar niet zonder pijn.
Na twee weken uit gips ben ik halve dagen gaan werken.
Ik verwachtte dat het heel goed zou gaan
maar het viel iets tegen omdat de zere voet constant
de gas of rempedaal moet bedienen.
Maar uiteindelijk vind ik dat het allemaal goed gaat.
Behalve het lopen, dat gaat met korte stukjes
en doet pijn, soms heel veel pijn.
Het is niet alleen de breuk die mooi hersteld is
maar ook al het weefsel wat zwaar beschadigd werd
moet nog steeds genezen.

De derde (laatste) keer
kom ik bij de fysio naar binnen gelopen
ze kijkt al zo van......oh oh.
Ik zeg: "Ja ik ben hier klaar hoor, heb al twee keer vijf uur gewerkt!!!"
Zegt ze: "Ja, zó kom je wel binnen zeg! 
Je loopt goed maar de pijn?".
 
Maandag ga ik weer fulltime werken
en ik ga gewoon steeds wat meer lopen
dan maar met pijn, het zal wel minderen.
Soms, als de pijn echt heel heftig is,
dan denk ik of ik toch niet te vlug
weer van alles wil doen....
Het mooie van deze periode is geweest
dat ik eens een ander leven had.
Tijd voor veel andere dingen is goed geweest.
Maar het ervaren van wat er in mijn lichaam gebeurt
is de aller mooiste ervaring.
Als ik stond - loop dan ging mijn been pijn doen
(als ik te lang sta - loop nog)
"luister" ik niet, dan ging mijn been steken,
(nu nog)
en als ik dan nog niet wilde "luisteren"
dan zou ik voelen, want dan ging het echt pijn doen
door "kloppende" pijn te geven.
(nu niet meer)
Ook nu voel ik nog steeds waar de breuk is geweest.
Het was en is een mooi proces wat ik intens gevolgd heb.
Het wandelen met Lara kan nog niet optimaal
en skaten zal nog zeker een hele poos duren.
Zo probeerde ik afgelopen week even hard te lopen......
Ai, had ik beter nog niet kunnen doen,
maar hoe kon ik het weten als ik het niet probeer?
Over vier weken nog eens terug naar de fysio,
die zich verbaasde over mij.
Ja, ik zou oefeningen moeten doen,
maar die maken de pijn zovéél erger
dat ik daarna strompel, dus die laat ik.
 
Ik oefen door gewoon te DOEN.

0001

17:02 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: fysiotherapie, mensen, gebroken kuitbeen |  Facebook |

26-02-10

Gips eraf

Afbeelding212


Eindelijk mocht vandaag na zes weken het gips eraf. Ik heb het goed volgehouden vind ik zelf. Geen pijnstillers genomen en de laatste tien dagen behoorlijk stukjes kunnen lopen. Ik wilde nu wel graag dat gips kwijt en weer eens gewoon gaan lopen. Nooit eerder heb ik iets van gips gehad, dus alles is een nieuwe ervaring.
Daar komt de jongen met de zaag, een leerling, het is zo'n leuke knul dat ik onmiddellijk alle vertrouwen heb. Kom maar, zaag maar....
Hij heeft wel wat hulp nodig want hoe krijgt hij het er nu af....?
Gewoon dus nog wat meer verder zagen.
Dan wordt het met gips met tangen eraf gewrikt. Been wordt met heerlijk zeepschuim ingespoten en ik mag het afwassen. Ik wil opstaan, maar dan roept iemand; "U mag niet staan hoor eerst naar de chirurg". Tegenvaller een. Eerst in de rolstoel naar de röntgen voor nog eens foto's maken en daarna naar de arts.
Die laat me al voelen dat ik eigenlijk nog helemaal niet veel kan. Maar ik mag proberen gaan lopen, zal met kleine stapjes gaan en heel goed opletten om de voet recht te houden. Ik probeer en het zal wel gaan. Wanneer mag ik werken? Als je een noodstop op de rem kunt maken. Probeer maar eens flink te duwen als je op de rem gaat....
Ja, hu.... gaat niet. Nee, die enkel zit helemaal vast. Ik doe me onmiddellijk behoorlijk pijn. Het bot is mooi genezen maar nog erg zwak, zegt de arts, dus voorzichtig zijn en niet verzwikken. Ik moet zorgen dat ik op gelijke ondergrond loop. Tegenvaller twee.
Dan wil ik zelf mee naar de auto lopen, en dat doe ik ook, maar zelfs dat korte stukje wordt een strompel gevecht en ik ben blij als ik er ben. Paar maal verstappen doet veel pijn.
Thuis kan ik amper echt goed lopen, maar blijf proberen, trap op gaat, af is veel pijnlijker. In de middag toch even met Lara naar buiten, een klein stukje maar, want na zo'n tien minuten gaat het hele onderbeen pijn doen, alle spieren moeten wakker worden. Tegenvaller drie.
Het is helemaal niet wat ik verwacht had, want ik dacht echt dat ik zo weg zou lopen en misschien volgende week zou kunnen gaan werken.
Dinsdag begin ik met therapie, dat had ik maar alvast geregeld. Nu is het geen lopen maar voorzichtig vooruit komen. Positief blijven dat het vanaf nu wel echt gauw beter zal gaan....
Dat ik weer heerlijk mee kan doen met de wereld. Overigens vind ik het wel geweldig dat de Lente gewoon wacht tot ik zelf weer naar het bos gaan.....


0001

04-02-10

Pijn aan botbreuk

 

1feb 002


Het is vandaag drie weken geleden
dat ik pardoes neerviel.
Vaak wordt gevraagd hoe het met de pijn gaat.
En weet je?
Ik vind het proces van pijn heel mooi om te volgen.
Ben blij dat ik geen enkele pijnstiller heb genomen.
Nu mag ik wat stapjes zetten,
alleen maar kleine stapjes, 
en mijn bot geeft zo precies aan
dat het nu even "genoeg" is
dat doet het door te gaan "prikken" 
of wat "stekelig" te zijn...
Als ik niet wil "voelen" gaat het kloppen zo van:
"luister je nog niet?".
Dan ga ik maar even ergens zitten, bij pc of lezen
("Haar naam was Sarah" - Tatiana de Rosnay 
een aan te bevelen topper)
Het mooie van dit gebroken been is,
dat te kunnen ervaren
wat een geweldig mooi iets ons lichaam is
en zo heel goed zelf herstellende.
Wel  met (goed) gips erom natuurlijk!
Als ik dan pijn ga voelen, en even laat rusten,
wordt het weggaan van de pijn steeds steeds korter,
dus kan ik al wat langer kleine stapjes maken....
Ik heb nu even een heel ander leven met
Tijd voor alle lieve mensen om me heen,
Tijd om te praten
maar vooral om te luisteren.
Alle hulp die wordt aangeboden en ook gedaan,
de wereld is niet zo negatief als wordt gedacht,
mensen die wat mankeren weten dat wel.
Daarom is het wel eens goed
om even LETTERLIJK pas op de plaats te maken.
0001



10:40 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mensen, gebroken kuitbeen, gips |  Facebook |

27-01-10

Blauw, rose, rood gips

27 jan gips 007

 

Vandaag terug naar het ziekenhuis. Ik kon nog steeds niet op het been staan, terwijl de pijn wel minder werd. Bleek dat het gips niet goed om de voet zat.
Ik liep nl. steeds op de voorvoet, wat niet eens mocht. Maar ik kon het niet anders.

27 jan gips 008

Gips eraf en nieuw gips erom. Mijn dochter koos rood.
Maar nu: terwijl het gips erom werd gedaan voelde ik al dat het beter zat.
Deze vrouw deed het heel wat beter dan de andere.
De hele manier van gips aanbrengen was beter, tenslotte kon ik het nu merken en voelen.

27 jan gips 009

Opnieuw foto's gemaakt en gelukkig geen schade van het op mijn voorvoet lopen, met krukken.
En nu kan ik inderdaad kleine stapjes lopen,
het is meer vooruit komen. Zonder krukken.
De pijn wordt steeds minder, dus wie weet?
Hoe snel ik naar het bos kan gaan......

27 jan gips 010

0001

20:11 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: mensen, gebroken kuitbeen, gips |  Facebook |

23-01-10

Been in het gips

 

600409f35ltuzj07je1

Na een week spalk-gips ging dat eraf.
Het was schrikken van wat ik te zien kreeg,
nooit eerder heb ik zulk een lelijk gekneusd en gekwetst been gezien.

Afb017

Bovendien zit dit been ook nog aan mij vast, anders had ik hem daar laten liggen.
Ik kreeg meteen zgn. loop-gips en mocht een kleur kiezen.
Wat een luxe om met een rood, blauw, groen, noem het maar op kleur,
gips been te lopen. Ik wil graag zwarte gips dan.....
Nee, die kleur heb ik niet. Is dat pech, of gewoon te verwend van mij?
Naar de röntgen. Het bot groeit mooi, dus dat is oké.
Naar de arts.
De mogelijkheid werd geopperd dat er enkele splintertjes zouden kunnen zijn.
Dit vanwege de heftige pijn.
Die zijn niet te zien op de foto's. Zo "voelt" het inderdaad.
Vijf weken gips en ik mag proberen om langzaam wat stapjes te zetten.
En na de gips, zegt de arts, DAN begint het pas.
Hu?? Dan ga ik naar het bos.... zeg ik hem.
Ik ken deze arts, hij woont bij het bos waar ik vaak kom.
Dan ga ik naar de fysio want dan zit alles vast.
En als jij weer taxi wilt gaan rijden dan zal jij een noodstop op de rem moeten kunnen maken!
Dus ik vraag: Dat kan dan wel drie maanden duren...?
Ja, dat zou best kunnen......, zegt de arts.
En,
ik wil......
naar huis, gaan lopen, niet hier, dit is niets voor mij.
Thuis:
Ik heb nog steeds, elke dag, zodra het been naar beneden gaat, heel veel pijn.
zoveel dat ik niets kan.
Met geen mogelijkheid kan ik op het been staan ook niet een beetje.
De arts heeft me niet gevraagd om op mijn been te staan, om te zien wat ik kon.
Hij had dan gezien dat ik helemaal niets kan door de pijn, die als mesjes door mijn been snijdt.
Ik heb geen enkele pijnstiller genomen, niet omdat ik pijn fijn vind, maar om te ervaren en te voelen wat er in mijn been gebeurt. Zo ook goed te kunnen zeggen wat ik voel. Het proces te volgen. Ik vind het wel machtig om te "voelen" hoe mijn lichaam werkt om het been weer geheeld te krijgen.
Nu probeer ik langzaam met krukken het ene zere been wat op de voorvoet te zetten
en toch zo door te gaan, straks kon ik een paar seconden de hele voet op de vloer houden.
Met de krukken, dat wel, maar het is toch het begin van de boswandeling.
Dus het zal wel weer goed komen......

22jangips 013


0001

16:31 Gepost door ank in mensen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: mensen, gebroken kuitbeen, gips |  Facebook |

15-01-10

Vallen op glad ijs

467-EM~111

 

Gewoonlijk haal ik 's avonds mijn taxi-auto op, naar mijn huis, omdat ik altijd graag vroeg ga werken.
Zo ook deze donderdag.
Altijd ga ik dan even de auto wassen en vooral de velgen moeten mooi zijn.
Nu was het erg glad bij de was plaats, al die weken al. Ik was erg voorzichtig,
maar juist toen de auto klaar was en ik naar huis wilde gaan...... Boem!
Daar lag ik.
Ik die graag skate, schaats en nauwelijks ooit val, lag daar plotsklaps.
Voelde dat mijn voet dwars lag en kon niet overeind komen.
In no-time werd de enkel heel dik, en veel pijn.
Gebroken?
Nee hoor, kan alles bewegen.
Morgen werken?
Dat zal toch wel?
Kun je de pedalen bedienen?
Probeer met de voet die handeling; dat doet zeer, nee het gaat nu niet. 
Ik probeer op de zere voet te staan; auw, dat doet nog meer pijn.
Naar ziekenhuis, daar begint het grote wachten,
wachten op mijn beurt, wachten op diagnose,
wachten op röntgenfoto's, wat niet hoeft van mij want:
"er is echt niets gebroken hoor".
Voor de zekerheid toch maar.
Na de foto's wachten op arts.
Dan komt een diagnose: "Ik heb slecht bericht...
Je kuitbeen is gebroken".
"Hè? Nee toch? Geloof ik niet".
Maar het is heus wel zo. De pijn was zeker zeer heftig,
als ook het rijden naar het ziekenhuis, waar ik ieder schokje voelde
in mijn enkel, maar gebroken?
Mijn pijngrens blijkt gewoon heel erg hoog te zijn.
Wachten bij de gips kamer,
terwijl ik spalk gips krijg, voelt het alsof ik in een film terecht kom.
Voor mijn werk vervoer ik zulke krukken van mensen,
mensen met krukken,
en nu wordt ik er zelf één.
Weer wachten op röntgenfoto's: Ik lach naar de lieve jongen en zeg:
"Dondersteen, je wist het hé?, dat ik alweer terug kwam".
Ja, dat had hij al op de foto's gezien. Nu liet hij het mij zelf ook zien.
Opnieuw foto's en weer wachten voor de laatste advies regels en de krukken.
WaauW, wat een mooie krukken, in mijn lieveling's kleur!
Een week spalk gips, een week lang been omhoog leggen,
en dan zes weken (!) loop gips..... Totaal zeven weken.....
Ik was beduusd, wist niet wat ik hoorde.
Ik, die in twintig jaar nauwelijks ooit ziek ben, haal nu aan het begin van mijn
een-en-twintigste jaar dat in een klap in.
Hoewel ziek is anders. Dit is nu vooral pijn, maar niet ziek.
En het is opnieuw een les, voortaan zal ik anders kijken naar al die mensen
die met krukken naar mijn auto komen....



0001